ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే కష్టపడి పనిచేసే రైతు ఉండేవాడు. అతను ఎంత కష్టపడినా అతని ఆర్థిక పరిస్థితి చాలా దరిద్రంగా ఉండేది. ఒకరోజు తన పొలంలో దున్నుతుండగా, అతనికి మట్టిలో ఒక పాత మట్టి కుండ కనిపించింది. అందులో నిధి ఉంటుందని ఆశపడి చూస్తే, అది ఖాళీగా ఉంది.
అలసిపోయిన సోము, తన పారను ఆ కుండలో పెట్టి, దగ్గరలోని చెట్టు కింద విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి వెళ్ళాడు. కొద్దిసేపటి తర్వాత తిరిగి వచ్చి చూసేసరికి, అతను ఆశ్చర్యపోయాడు! ఆ కుండలో ఒక పారకు బదులుగా వంద పారలు ఉన్నాయి! పరీక్షించడానికి అతను ఒక మామిడి పండును అందులో వేశాడు, వెంటనే వంద మామిడి పండ్లు వచ్చాయి.
సోము ఆ పండ్లను మరియు కొన్ని బంగారు నాణేలను అమ్ముకుని ధనవంతుడయ్యాడు. ఇది చూసి పక్కన ఉండే కపిల అనే వ్యక్తికి అసూయ కలిగింది. ఒకరోజు కపిల సోము ఇంటి కిటికీ గుండా ఆ మాయా కుండను చూశాడు.
కపిల వెంటనే రాజు దగ్గరకు వెళ్లి, "మహారాజా! సోము దగ్గర రాజ్య సంపదను పెంచగల మాయా కుండ ఉంది. అది రాజుగారికే సొంతం కావాలి" అని అబద్ధం చెప్పాడు. రాజు ఆజ్ఞాపించడంతో సైనికులు ఆ కుండను తీసుకువచ్చారు.
రాజు ఆ కుండలోని శక్తిని చూడాలని ఆత్రుతగా లోపలికి వంగి చూశాడు. అనుకోకుండా రాజు కుండలో పడిపోయాడు. కొద్ది క్షణాల్లోనే, ఆ కుండ నుండి వంద మంది రాజులు బయటకు వచ్చారు! వారందరూ "నేనే నిజమైన రాజును" అని కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టారు.
ఈ వార్త విన్న సోము మరియు అతని భార్య ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. సోము ఇలా అన్నాడు, "ఆ కుండ మనకు సహాయం చేసింది నిజమే, కానీ అత్యాశ ఉన్నవారికి అది ప్రమాదమే. ఆ కుండ రాజు దగ్గరే ఉండటం మంచిది."
Moral
అత్యాశ అనర్థాలకు దారి తీస్తుంది; ఉన్నదానితో తృప్తి చెందడం ఉత్తమం.
