ఒక చిన్న గ్రామంలో కవిన్ అనే బాలుడు, అతని తండ్రి రవి మరియు తాతయ్య కలిసి ఉండేవారు. కవిన్ తల్లి చనిపోయిన తర్వాత, ఇంటి పనులన్నీ రవి మరియు కవిన్ చూసుకునేవారు. తాతయ్య వయసు పైబడటం వల్ల ఆయనకు వస్తువులను పట్టుకోవడంలో కొంచెం ఇబ్బందిగా ఉండేది.
ఒక రోజు ఉదయం, తాతయ్య భోజనం చేస్తున్నప్పుడు పొరపాటున ఆయన చేతిలోని లోహపు గిన్నె కింద పడిపోయింది. 'టన్!' అని పెద్ద శబ్దం వచ్చింది. ఆ శబ్దానికి రవికి కోపం వచ్చి, "తాతయ్యా, కొంచెం జాగ్రత్తగా ఉండలేరా? ఎప్పుడూ ఇలాగే చేస్తూ ఉంటావు!" అని గద్దించాడు.
తాతయ్య బాధతో తల దించుకుని కూర్చున్నారు. తాతయ్య వయసు వల్ల అలా జరుగుతుందని కవిన్కు తెలుసు, కానీ తండ్రి అలా తిట్టడం కవన్కు చాలా బాధ కలిగించింది.
ఆ మధ్యాహ్నం, కవిన్ కొన్ని చెక్క ముక్కలను సేకరించి, వాటితో ఒక అందమైన చెక్క గిన్నెను తయారు చేశాడు. అది చూసిన రవి, "కవిన్, నువ్వు ఏం చేస్తున్నావురా?" అని అడిగాడు.
కవిన్ చాలా నిశ్శబ్దంగా, "నాన్న, ఈ లోహపు గిన్నె కింద పడితే పెద్ద శబ్దం వస్తుంది. అందుకే నేను ఈ చెక్క గిన్నెను తయారు చేస్తున్నాను. భవిష్యత్తులో మీకు కూడా వయసు పెరిగి, మీ చేతులు వణుకుతున్నప్పుడు గిన్నె కింద పడితే, నేను మిమ్మల్ని తిట్టను. బదులుగా ఈ నిశ్శబ్దంగా ఉండే చెక్క గిన్నెను మీకు ఇస్తాను" అని చెప్పాడు.
కవిన్ మాటలు రవి గుండెను తాకాయి. తను తాతయ్యతో ప్రవర్తించే తీరునే, తన కొడుకు భవిష్యత్తులో తనతో ప్రవర్తిస్తాడని అతను గ్రహించాడు. రవి వెంటనే తాతయ్య దగ్గరకు వెళ్లి క్షమాపణలు చెప్పాడు. ఇకపై తాతయ్యను ఎంతో ప్రేమగా, గౌరవంగా చూసుకుంటానని కవిన్కు మాట ఇచ్చాడు.
Moral
మనం ఈరోజు పెద్దలను ఎలా చూసుకుంటామో, రేపు మన పిల్లలు కూడా మనల్ని అలాగే చూసుకుంటారు.
