ஒரு சிறிய கிராமத்தில் கதிர் என்பவன் தன் தந்தை சோமு மற்றும் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிரின் அம்மா மறைந்த பிறகு, அந்த வீட்டில் கதிரும் அவனது தந்தையும் தான் அனைத்து வேலைகளையும் பார்த்துக் கொண்டனர். தாத்தாவுக்கு வயது அதிகமாகிவிட்டதால், அவரால் சரியாக நடக்கவோ அல்லது பொருட்களைத் தூக்கவோ முடியவில்லை.
ஒரு நாள் காலை, தாத்தா தனது உணவு உண்ணும் உலோகத் தட்டைத் தற்செயலாகத் தரையில் போட்டுவிட்டார். 'டொக்!' என்று சத்தத்துடன் விழுந்த அந்தத் தட்டு, வீட்டில் அமைதியைத் தடுத்தது. இதைக் கேட்ட சோமுவுக்குக் கோபம் வந்துவிட்டது. "என்ன தாத்தா, எப்போதும் இப்படித்தான் செய்கிறீர்களா? கவனமாக இருக்கக்கூடத் தெரியவில்லையா?" என்று கத்தித் திட்டுவதற்குத் தொடங்கினான்.
தாத்தா தலைகுனிந்து அமர்ந்திருந்தார். அவரது கண்கள் கலங்கியிருப்பதை கதிர் பார்த்தான். தாத்தா செய்த தவறு வயதினால் ஏற்பட்ட இயல்பான ஒன்றுதான், ஆனால் அப்பா அதைத் திட்டுவது கதிரின் மனதை வலிக்கச் செய்தது.
அன்று மதியம், கதிர் வீட்டுத் தோட்டத்திலிருந்து சில மென்மையான மரக்கட்டைகளைச் சேகரித்து வந்தான். ஒரு சிறிய மரத்தவணையில் அவன் மெதுவாகச் செதுக்கி, ஒரு மரத்தட்டைத் தயாரித்தான். இதைப் பார்த்த சோமு, "கதிர், நீ என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறாய்?" என்று கேட்டான்.
கதிர் அமைதியாக, "அப்பா, தாத்தாவுக்கு இந்த இரும்புத் தட்டு சத்தம் போடுகிறது. அதனால் தான் நான் ஒரு மரத்தட்டைச் செய்கிறேன். பிற்காலத்தில் உங்களுக்கும் வயது அதிகமாகி, உங்கள் கைகள் நடுங்கித் தட்டு கீழே விழுந்தால், அப்போது நான் உங்களை இப்படித் திட்டுவதற்குப் பதிலாக, இந்த மரத்தட்டு கொடுப்பேன்," என்று சொன்னான்.
கதிரின் வார்த்தைகள் சோமுவின் இதயத்தைத் தைத்தது. தான் செய்த தவறை அவன் ஒரு கண்ணாடி போலக் காட்டியிருந்தான். தான் தன் தந்தையை நடத்திய விதமே, எதிர்காலத்தில் தன் மகன் தன்னைக் கையாளுவான் என்பதை அவன் உணர்ந்தான். சோமு தன் தந்தையிடம் மன்னிப்பு கேட்டார், இனிமேல் தாத்தாவை மிகுந்த அன்போடும் மரியாதையோடும் கவனிப்பேன் என்று கதிரிடம் உறுதியளித்தார்.
பாடம்
பெரியவர்களை நாம் இன்று எப்படி நடத்துகிறோமோ, அப்படியே நம் பிள்ளைகளும் எதிர்காலத்தில் நம்மை நடத்துவார்கள்.
