ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ, ಅವನ ತಂದೆ ರವಿ ಮತ್ತು ಅಜ್ಜ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕವಿಯ ತಾಯಿ ತೀರಿಹೋದ ನಂತರ, ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ರವಿ ಮತ್ತು ಕವಿನ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಜ್ಜ ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾರಣ ಅವರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆಯಲು ಅಥವಾ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ, ಅಜ್ಜ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ಅವರ ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಲೋಹದ ತಟ್ಟೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಿತು. 'ಟಪ್!' ಎಂದು ಜೋರಾದ ಶಬ್ದ ಬಂತು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದ ರವಿ ಕೋಪಗೊಂಡನು, "ಅಜ್ಜಾ, ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರವಾಗ！) ಅಂದರೆ, ಯಾವಾಗಲೂ ಹೀಗೆಯೇ ಮಾಡುತ್ತೀರಾ?" ಎಂದು ಕೂಗಾಡಿದನು.
ಅಜ್ಜ ತಲೆತಗ್ಗಿಸಿ ಕುಳಿತರು, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ದುಃಖವಿತ್ತು. ಅಜ್ಜ ವಯಸ್ಸಾದ ಕಾರಣ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕವಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು, ಆದರೆ ತಂದೆ ಅವರನ್ನು ಬೈಯುತ್ತಿರುವುದು ಕವಿಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವು ನೀಡಿತು.
ಅಂದು ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಕವಿನ್ ಮರದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ತಂದು, ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮರದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ರವಿ, "ಕವಿನ್, ನೀನು ಏನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಕವಿನ್ ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, "ಅಪ್ಪಾ, ಈ ಲೋಹದ ತಟ್ಟೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದಾಗ ದೊಡ್ಡ ಶಬ್ದವಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ನಾನು ಈ ಮರದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮುಂದೆ ನಿಮಗೆ ವಯಸ್ಸಾಗಿ, ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳು ನಡುಗಿದಾಗ ತಟ್ಟೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬೈಯುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಈ ಮರದ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ."
ಕವನ್ ಮಾತುಗಳು ರವಿಯ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ತಗುಲಿದವು. ತಾನು ಇಂದು ಅಜ್ಜ ಮಾಡಿತನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಮುಂದೆ ನನ್ನ ಮಗನೂ ನನಗೇ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಾಯಿತು. ರವಿ ತಕ್ಷಣವೇ ಅಜ್ಜ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಅಜ್ಜರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಾಗಿ ಕವಿಗೆ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟನು.
Moral
ನಾವು ಇಂದು ಹಿರಿಯರನ್ನು ಹೇಗೆ ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ನಾಳೆ ನಮ್ಮನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
