ఒక అందమైన గ్రామంలో సోము అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి ముగ్గురు కొడుకులు ఉన్నారు. వారు చాలా బలవంతులు, కానీ వారికి ఒక పెద్ద లోపం ఉంది: వారు ఎప్పుడూ చిన్న చిన్న విషయాలకే గొడవ పడుతుండేవారు. ఒకరికొకరు సహాయం చేసుకోవడానికి బదులుగా, ఎప్పుడూ పోటీ పడుతూ ఉండేవారు. దీనివల్ల సోము చాలా బాధపడేవాడు.
ఒక రోజు సాయంత్రం, సోము తన కొడుకులను తోటలోకి పిలిచాడు. అతని చేతిలో ఒక చిన్న కర్ర ఉంది. "పిల్లలూ, ఈ కర్రను విరగ్గొట్టగలరా?" అని అడిగాడు.
ముగ్గురు కొడుకులు నవ్వుతూ, ఒక్కొక్కరుగా ఆ కర్రను తీసుకుని చాలా సులభంగా విరగ్గొట్టేశారు. "ఇది చాలా తేలికగా ఉంది నాన్న!" అని వారు గర్వంగా చెప్పారు.
తరువాత, సోము ఒక పెద్ద కర్రల కట్టను తీసుకువచ్చాడు. అతను చాలా కర్రలను ఒక తాడుతో చాలా గట్టిగా కట్టాడు. "ఇప్పుడు ఈ కట్టను విరగ్గొట్టడానికి ప్రయత్నించండి" అని సోము చెప్పాడు.
పెద్ద కొడుకు మొదట ప్రయత్నించాడు. అతను తన శక్తి అంతా ఉపయోగించి విరగ్గొట్టాలని చూశాడు, కానీ ఆ కట్ట కదలలేదు. రెండో కొడుకు ప్రయత్నించాడు, అతను ఇంకా ఎక్కువ బలం ఉపయోగించాడు, కానీ కట్ట విరగలేదు. మూడవ కొడుకు కూడా ప్రయత్నించాడు, కానీ ఆ కర్రల కట్ట చాలా బలంగా ఉంది.
ముగ్గురు కొడుకులు అలసిపోయి కూర్చున్నారు. అప్పుడు సోము మెల్లగా ఇలా అన్నాడు, "చూశారా? కర్రలు విడివిడిగా ఉన్నప్పుడు చాలా సులభంగా విరిగిపోయాయి. కానీ అవి కలిసి ఒక కట్టగా ఉన్నప్పుడు, మీ వ్యక్తిగత బలం కంటే ఆ ఐకమత్యమే ఎక్కువ బలంగా ఉంది. మీరు ముగ్గురూ గొడవ పడుతుంటే, బయట నుండి వచ్చే ఏ సమస్యనైనా మీరు సులభంగా ఎదుర్కోలేరు. కానీ మీరు కలిసి ఉంటే, మిమ్మల్ని ఎవరూ ఓడించలేరు."
కొడుకులు తమ తప్పు తెలుసుకున్నారు. ఆ రోజు నుండి వారు గొడవ పడటం మానేసి, ఒకరికొకరు సహాయం చేసుకుంటూ కలిసి జీవించడం ప్రారంభించారు.
Moral
ఐకమత్యమే మహాబలం.
