ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற விவசாயி வாழ்ந்து வந்தார். அவருக்கு மூன்று மகன்கள் இருந்தனர். அவர்கள் மூவரும் மிகவும் வலிமையானவர்கள், ஆனால் ஒரு பெரிய குறை இருந்தது. அவர்களுக்குள் எப்போதும் சிறு சிறு விஷயத்திற்காக சண்டை போட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள். ஒருவருக்கொருவர் உதவி செய்துகொள்வதற்குப் பதிலாக, எப்போதும் போட்டி போட்டுக்கொண்டே இருப்பார்கள். இதனால் சோமு மிகவும் கவலையடைந்தார்.
ஒரு நாள் மாலை, சோமு தன் மகன்களைத் தோட்டத்திற்கு அழைத்தார். அவர் கையில் ஒரு சிறிய மரக்கட்டை இருந்தது. "மகன்களே, இந்த மரக்கட்டையை உடைக்க முடியுமா?" என்று கேட்டார்.
மூன்று மகன்களும் சிரித்துக்கொண்டே ஒவ்வொருவராக அந்த மரக்கட்டையை எடுத்து உடைக்க முயன்றனர். அவர்கள் மூவருமே மிக எளிதாக அதைத் தகர்த்துவிட்டனர். "இது எவ்வளவு எளிது அப்பா!" என்று அவர்கள் பெருமையாகச் சொன்னார்கள்.
அடுத்ததாக, சோமு ஒரு பெரிய மூட்டையை எடுத்து வந்தார். அதில் பல சிறிய மரக்கட்டைகளை ஒன்றாகச் சேர்த்து மிகவும் இறுக்கமாகக் கட்டியிருந்தார். "இப்போது இந்த மூட்டையை உடைக்க முயற்சி செய்யுங்கள்" என்றார் சோமு.
மூத்த மகன் முதலில் முயற்சித்தான். அவன் தன் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி அழுத்தினான், ஆனால் மூட்டை அசையவில்லை. இரண்டாவது மகன் வந்தான், அவன் இன்னும் பலமாக முயன்றான், ஆனாலும் மூட்டை உடையவில்லை. மூன்றாவது மகனும் முயற்சி செய்தான், ஆனால் அந்த மரக்கட்டைகளின் கட்டு உறுதியாக இருந்தது.
மூன்று மகன்களும் சோர்வாக அமர்ந்தனர். அப்போது சோமு மென்மையாகச் சொன்னார், "பார்த்தீர்களா? தனித்தனியாக இருக்கும்போது இந்தச் சிறிய மரக்கட்டைகள் எளிதாக உடைந்துவிட்டன. ஆனால், அவை ஒன்றாகச் சேர்ந்து கட்டப்பட்டபோது, உங்களது தனிப்பட்ட பலத்தை விட அந்த ஒற்றுமை வலிமையாக இருந்தது. நீங்கள் மூவரும் சண்டை போட்டுிக்கொண்டிருந்தால், வெளியிலிருந்து வரும் எந்தப் பிரச்சனையும் உங்களை எளிதில் வீழ்த்திவிடும். ஆனால், நீங்கள் ஒன்றுபட்டால் யாராலும் உங்களை அசைக்க முடியாது."
மகன்கள் தங்கள் தவறை உணர்ந்தனர். அன்று முதல் அவர்கள் சண்டையிடுவதை நிறுத்திவிட்டு, ஒருவருக்கொருவர் உதவியாக வாழத் தொடங்கினர்.
பாடம்
ஒற்றுமையே உண்மையான பலம்.
