ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, కానీ కొన్నిసార్లు కోపంలో తన స్నేహితులను కించపరిచేలా మాట్లాడేవాడు. ఒకరోజు పాఠశాలలో అతని స్నేహితుడు రోహన్ ఒక అందమైన చిత్రాన్ని గీస్తున్నాడు. ఆ రోజు అర్జున్ కొంచెం చిరాకుగా ఉన్నాడు. అతను ఆ చిత్రాన్ని చూసి, 'ఇదేం వింత చిత్రం! నీకు అసలు బొమ్మలు గీయడం రాదు!' అని గట్టిగా అన్నాడు.
రోహన్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. అతను నిశ్శబ్దంగా తన చిత్రాన్ని మడిచి పక్కన పెట్టాడు. ఆ సాయంత్రం అర్జున్ తల్లి మీరా అతనికి ఇలా చెప్పింది, 'అర్జున్, మంచి ప్రవర్తన ఉన్నవారు ఎప్పుడూ ఇతరులను బాధపెట్టే మాటలు మాట్లాడరు. మనం కోపంలోనో లేదా తెలియకనో అన్న మాటలు ఎదుటివారి మనసును గాయపరుస్తాయి.'
అర్జున్కు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. మరుసటి రోజు అతను రోహన్ దగ్గరకు వెళ్లి, 'నన్ను క్షమించు రోహన్, కోపంలో నేను తప్పుగా మాట్లాడాను. నీ చిత్రం చాలా బాగుంది' అని నిజాయితీగా చెప్పాడు. రోహన్ నవ్వుతూ అతన్ని క్షమించాడు. ఆ రోజు నుండి అర్జున్ మాట్లాడే ముందు ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు.
