ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന് പേരുള്ള ഒരു ആൺകുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു, പക്ഷേ ദേഷ്യം വരുമ്പോൾ കൂട്ടുകാരോട് മോശമായി സംസാരിക്കാറുണ്ട്. ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ വെച്ച് അവന്റെ കൂട്ടുകാരനായ റോഹൻ ഒരു മനോഹരമായ ചിത്രം വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് അർജുന് ചെറിയൊരു ദേഷ്യത്തിലായിരുന്നു. അവൻ ആ ചിത്രം നോക്കി, 'ഇതെന്തൊരു മോശം ചിത്രമാണ്! നിനക്ക് വരയ്ക്കാൻ അറിയില്ലല്ലോ!' എന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു.
റോഹന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൻ നിശബ്ദനായി തന്റെ ചിത്രം മടക്കി വെച്ചു. അന്ന് വൈകുന്നേരം അർജുന്റെ അമ്മ മീര അവനോട് പറഞ്ഞു, 'അർജുൻ, നമ്മൾ അറിയാതെ അല്ലെങ്കിൽ ദേഷ്യത്തിൽ പറയുന്ന വാക്കുകൾ പോലും മറ്റുള്ളവരുടെ മനസ്സിനെ ആഴത്തിൽ മുറിപ്പെടുത്തും. നല്ല സ്വഭാവമുള്ള ഒരാൾ ഒരിക്കലും മറ്റുള്ളവരെ വേദനിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ ഉപയോഗിക്കില്ല.'
താൻ ചെയ്ത തെറ്റ് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പിറ്റേദിവസം അവൻ റോഹന്റെ അടുത്ത് ചെന്ന് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. റോഹന്റെ ചിത്രത്തിന്റെ ഭംഗിയെക്കുറിച്ച് അവൻ പുകഴ്ത്തി സംസാരിച്ചു. റോഹൻ അവനെ പൊറുത്തു കൊടുത്തു. അന്നുമുതൽ അർജുൻ സംസാരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ചിന്തിക്കാൻ ശീലിച്ചു.
