ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுட்டியானவன், ஆனால் சில நேரங்களில் கோபத்தில் மற்றவர்களைக் கேலி செய்துவிடுவான். ஒரு நாள், பள்ளியில் அவனது நண்பன் முகிலன் ஒரு ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருந்தான். அந்த ஓவியம் கதிரின் கண்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. கோபத்தில், 'இது என்ன விசித்திரமான படம்! உனக்கு வரையவே தெரியவில்லை!' என்று கதிர் சத்தமாகச் சொல்லிவிட்டான்.
முகிலன் கண்கள் கலங்கின. அவன் அமைதியாகத் தன் ஓவியத்தை மடித்துக் கொண்டான். அன்று மாலை, கதிரின் அம்மா மீனாட்சி அவனிடம் பேசினார். 'கதிர், நாம் தவறு செய்துவிட்டு, பிறகு தெரியாமல் சொல்லிவிட்டோம் என்று சொல்லிக்கொள்ள முடியாது. ஒருமுறை வார்த்தை வாயிலிருந்து বেরিয়েவிட்டால், அது மற்றவர் மனதை ஆறாத வடுவாக மாற்றிவிடும். ஒழுக்கமானவன் என்பவன், கோபத்திலும் மற்றவரைப் புண்படுத்தாத சொற்களைப் பேசுபவன்,' என்றார் மென்மையாக.
கதிருக்குத் தன் தவறு புரிந்தது. அவன் முகிலனிடம் சென்று, 'மன்னித்துவிடு முகிலன், நான் கோபத்தில் தவறாகப் பேசிவிட்டேன். உன் ஓவியம் மிகவும் அழகாக இருந்தது,' என்று உண்மையாகக் கூறினான். முகிலன் புன்னகையுடன் அவனை மன்னித்துக்கொண்டான். அன்று முதல், கதிர் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் யோசித்து பேசத் தொடங்கினான்.
