ఒక అందమైన గ్రామంలో కదిర్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. కదిర్ చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక చెడు అలవాటు ఉంది—అదేమిటంటే, ఏ విషయం లేకపోయినా అనవసరంగా మాట్లాడుతూనే ఉండటం. అతను తరచుగా ఇతరులను ఎగతాళి చేస్తూ, ఆలోచించకుండా మాట్లాడేవాడు.
ఒకరోజు అతని తాతయ్య అతనికి ఇలా చెప్పారు, 'కదిర్, మాటలు విత్తనాల వంటివి. కొన్ని మాటలు అందమైన పూలలా మారి ఇతరులకు సంతోషాన్ని ఇస్తాయి, మరికొన్ని మాటలు ఎండిపోయిన ఆకులలా ఎటువంటి ఉపయోగం లేకుండా పోతాయి.'
మరుసటి రోజు పాఠశాలలో, తన స్నేహితుడు అర్జున్ షూ లేస్ కట్టుకోవడానికి ఇబ్బంది పడుతుండటం కదిర్ చూశాడు. సహాయం చేసే బదులు, కదిర్ గట్టిగా నవ్వుతూ, 'అర్జున్, నువ్వు ఎంత నెమ్మదిగా ఉన్నావు! నువ్వు ఎప్పటికీ వేగంగా పరిగెత్తలేవు!' అని ఎగతాళి చేశాడు. అర్జున్ సిగ్గుతో తలదించుకుని కూర్చున్నాడు.
అదే రోజు మధ్యాహ్నం, కదిర్ ఆడుకుంటుండగా కాలు జారి మోకాలికి దెబ్బ తగిలింది. నొప్పి భరించలేక అతను, 'సహాయం చేయండి! ఎవరైనా రండి!' అని గట్టిగా అరిచాడు. కానీ కదిర్ ఎప్పుడూ అనవసరంగా అరుస్తూ ఉండటం వల్ల, అతను కేవలం ఆడుకుంటున్నాడని అనుకుని ఎవరూ పట్టించుకోలేదు.
అప్పుడు అతని తాతయ్య అక్కడికి వచ్చి అతనికి సహాయం చేశారు. తాతయ్య మెల్లగా ఇలా అన్నారు, 'కదిర్, నువ్వు మాట్లాడే ముందు, ఆ మాటలు ఇతరులకు ఉపయోగపడతాయా లేదా ఎవరినైనా బాధపెడతాయా అని ఆలోచించాలి. అర్జున్తో నువ్వు అన్న మాటలు అనవసరమైనవి. ఈరోజు నువ్వు అరిచినప్పుడు ఎవరూ రాలేదు, ఎందుకంటే నీ మాటలకు విలువ లేదు. ఉపయోగకరమైన మాటలు మాత్రమే మాట్లాడు.'
కదిర్ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. ఆ రోజు నుండి, అతను మాట్లాడే ముందు ఆలోచించడం మొదలుపెట్టాడు. అతను ఇతరులకు ధైర్యం చెప్పే మరియు సహాయపడే మంచి మాటలు మాత్రమే మాట్లాడటం నేర్చుకున్నాడు.
