ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் சுட்டி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. அவனுக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் மற்றவர்களைக் கிண்டல் செய்வதும், தேவையில்லாமல் பேசிக்கொண்டே இருப்பதும் தான். ஒரு நாள், அவனது தாத்தா ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைக் காட்டி, 'கதிர், இந்த உலகில் இரண்டு வகையான சொற்கள் உள்ளன. ஒன்று பலன் தரும் சொல், இன்னொன்று வெறும் சத்தம் மட்டுமே' என்றார்.
அடுத்த நாள் பள்ளியில், கதிர் தனது நண்பன் முகிலனைப் பார்த்து, 'நீ ஏன் இவ்வளவு மெதுவாக நடக்கிறாய்? உன்னால் ஒருபோதும் வேகமாக ஓட முடியாது!' என்று சத்தமாகச் சொன்னான். முகிலன் சோகமாகத் தலைகுனிந்து அமர்ந்தான். கதிர் சிரித்துக்கொண்டே மற்றவர்களிடம் சென்று பேசத் தொடங்கினான். ஆனால், அன்று மாலை கதிர் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, அவனது கால் ஒரு பள்ளத்தில் விழுந்து அடிபட்டது. அவனுக்கு வலி தாங்க முடியவில்லை. அவன் உதவிக்காகக் கத்தினான், ஆனால் யாரும் வரவில்லை. ஏனெனில், கதிர் எப்போதும் தேவையில்லாமல் சத்தம் போட்டுக் கொண்டே இருப்பான் என்பதால், மற்றவர்கள் அவன் கத்துவதையும் விளையாட்டாகவே நினைத்துவிட்டார்கள்.
அப்போது அவனது தாத்தா அங்கு வந்து அவனுக்கு உதவி செய்தார். தாத்தா மென்மையாகச் சொன்னார், 'கதிர், நீ பேசும் ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு விதையைத் தூவுவது போன்றது. பயனுள்ள சொற்கள் அழகான பூக்களைத் தரும், ஆனால் பயனற்ற சொற்கள் வெறும் முட்களை மட்டுமே உருவாக்கும். முகிலனிடம் நீ பேசியது முட்கள் போன்ற சொல். இன்று நீ கத்தியது வெறும் சத்தம். உன் வார்த்தைகள் மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ளதாகவும், அன்பானதாகவும் இருந்தால் மட்டுமே அது உண்மையான சொற்கள்.'
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அன்று முதல், அவன் பேசுவதற்கு முன்பாக, 'நான் சொல்லப் போகும் இந்தச் சொல் யாருக்கும் பயன்படுமா அல்லது யாரையாவது காயப்படுத்துமா?' என்று யோசிக்கத் தொடங்கினான். அவன் பேசிய சொற்கள் மென்மையாகவும், மற்றவர்களுக்குத் துணையாகவும் மாறின.
