ఒక అందమైన గ్రామంలో మారన్ అనే రైతు ఉండేవాడు. అతనికి చాలా భూములు, ధాన్యపు గిడ్డంగులు ఉండేవి. కానీ మారన్ ఎప్పుడూ ఆందోళనగా ఉండేవాడు. తన సంపద తగ్గిపోతుందేమో అన్న భయంతో అతను ఒక్క పైసా కూడా ఎవరికీ ఇవ్వడు. తన దగ్గర ఉన్నది దాచుకోవడమే అతని పనిగా ఉండేది.
అదే గ్రామంలో కబీర్ అనే ఒక పేద కూలీ ఉండేవాడు. కబీర్ దగ్గర డబ్బు లేదు కానీ, అతని ముఖంలో ఎప్పుడూ చిరునవ్వు ఉండేది. ఒక సంవత్సరం గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. పంటలు పండలేదు, ప్రజలు ఆహారం కోసం అల్లాడిపోయారు. మారన్ తన ధాన్యపు గిడ్డంగులను గట్టిగా తాళం వేసి, ఎవరైనా దొంగిలిస్తారేమోనని భయంతో కాపలా కాస్తున్నాడు.
కానీ కబీర్ మాత్రం తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి ఆహారాన్ని కూడా ఇతరులతో పంచుకున్నాడు. ఒకరోజు ఒక చిన్న పాప ఆకలితో ఏడవడం చూసి, కబీర్ తన దగ్గర ఉన్న చివరి రొట్టె ముక్కను ఆ పాపకు ఇచ్చేశాడు. ఆ పాప చిరునవ్వు చూసి కబీర్ మనసు ఎంతో సంతోషంతో నిండిపోయింది. ఇచ్చేటప్పుడు కలిగే ఆ తృప్తి ఏ సంపద వల్ల రాదని అతను గ్రహించాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత వర్షాలు పడ్డాయి. మారన్ దగ్గర సంపద అలాగే ఉంది, కానీ అతను ఒంటరిగా, భయంతో బతుకుతున్నాడు. కబీర్ మాత్రం అందరితో కలిసి సంతోషంగా ఉన్నాడు. మారన్ కబీర్ను చూసి, 'కబీర్, నీ దగ్గర ఏమీ లేదు కదా, మరి నువ్వు ఇంత సంతోషంగా ఎలా ఉన్నావు?' అని అడిగాడు. కబీర్ నెమ్మదిగా, 'మిత్రమా, నేను ఇతరులకు ఇచ్చేటప్పుడు కలిగే ఆనందం, నువ్వు దాచుకునే సంపద కంటే చాలా గొప్పది' అని చెప్పాడు. నిజమైన సంతోషం సంపాదించడంలో లేదు, పంచుకోవడంలోనే ఉందని మారన్ ఆ రోజు తెలుసుకున్నాడు.
