ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற ஒரு விவசாயி வாழ்ந்து வந்தான். அவனிடம் நிறைய நிலங்களும், தானியக் களஞ்சியங்களும் இருந்தன. ஆனால், மாறன் ஒரு விசித்திரமான மனிதன். தன் சொத்துக்கள் குறைந்துவிடுமோ என்ற பயத்தில், அவன் ஒரு காசைக் கூட யாருக்கும் கொடுக்க மாட்டான். அவன் எப்போதும் எதையாவது சேமித்து வைப்பதிலேயே மூழ்கியிருப்பான்.
அதே கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு ஏழைத் தொழிலாளி இருந்தான். அவனிடம் செல்வம் இல்லை, ஆனால் அவன் எப்போதும் சிரித்துக் கொண்டே இருப்பான். ஒருமுறை கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. விளைச்சல்கள் குறைந்து, மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். மாறன் தன் தானியக் கிடங்குகளைப் பூட்டி வைத்துக்கொண்டு, எவரும் உள்ளே வராதபடி காவல் காத்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் பயந்தான், 'யாராவது திருடிவிடுவார்களோ?' என்று.
ஆனால் கதிர் என்ன செய்தான் தெரியுமா? அவனிடம் இருந்த மிகச் சிறிய அளவு உணவையும், மற்றவர்களுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தான். ஒரு நாள், ஒரு சிறுமி பசியால் அழுவதைக் கண்ட கதிர், தன் கையில் இருந்த கடைசி ரொட்டியையும் அவளுக்குக் கொடுத்தான். அந்தச் சிறுமியின் முகத்தில் தெரிந்த புன்னகை கதிரின் இதயத்தை நிறைத்தது. அந்தத் தருணத்தில் கதிர் ஒரு பெரிய உண்மையை உணர்ந்தான்.
சில நாட்களுக்குப் பிறகு மழை பெய்தது. மாறனின் சேமிப்பு அப்படியே இருந்தது, ஆனால் அவன் தனிமையிலும் பயத்திலும் வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். கதிர் மட்டும் கிராமத்து மக்கள் அனைவருடனும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். மாறன் கதிரைப் பார்த்து, 'உன்னிடம் ஒன்றுமே இல்லையே, நீ எப்படி இவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறாய்?' என்று கேட்டான். கதிர் மென்மையாகச் சொன்னான், 'நண்பா, நான் கொடுக்கும்போது கிடைக்கும் அந்தத் திருப்தி, நீ சேமித்து வைக்கும் பணத்தை விடப் பெரியது.' அன்றுதான் மாறன், உண்மையான மகிழ்ச்சி சேமிப்பில் இல்லை, பிறருக்குக் கொடுப்பதில் தான் இருக்கிறது என்பதை உணர்ந்தான்.
