ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರನ್ ಎಂಬ ರೈತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯದ ಗೋದಾಮುಗಳಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಮಾರನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಿಂತಿತನಾಗಿರುತ್ತಿದ್ದನು. ತನ್ನ ಸಂಪತ್ತು ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಅವನು ಯಾರಿಗೂ ಏನನ್ನೂ ನೀಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಹಣ ಮತ್ತು ಧಾನ್ಯಗಳನ್ನು ಕಾಯುವುದೇ ಅವನ ಕೆಲಸವಾಗಿತ್ತು.
ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕತಿರ್ ಎಂಬ ಒಬ್ಬ ಬಡ ಕಾರ್ಮಿಕನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಹೆಚ್ಚು ಹಣವಿರಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ನಗುಮುಖದಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ವರ್ಷ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿತು. ಬೆಳೆಗಳು ನಾಶವಾದವು, ಜನರು ಆಹಾರವಿಲ್ಲದೆ ಕಷ್ಟಪಡತೊಡಗಿದರು. ಮಾರನ್ ತನ್ನ ಗೋದಾಮುಗಳನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಬೀಗ ಹಾಕಿ, ಯಾರಾದರೂ ಕಳ್ಳತನ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನು.
ಆದರೆ ಕತಿರ್ ಏನನ್ನು ಮಾಡಿದನೆಂದರೆ, ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಅಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಹಾರವನ್ನೂ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡನು. ಒಂದು ದಿನ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಿದ್ದ ಮಗುವನ್ನು ಕಂಡ ಕತಿರ್, ತನ್ನ ಬಳಿ ಇದ್ದ ಕೊನೆಯ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನೂ ಆ ಮಗುವಿಗೆ ನೀಡಿದನು. ಆ ಮಗುವಿನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ನಗು ಕತಿರನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಿತು. ನೀಡುವಿಕೆಯಿಂದ ಸಿಗುವ ಆ ಅದ್ಭುತ ಸುಖವನ್ನು ಅವನು ಅನುಭವಿಸಿದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮಳೆ ಬಂದಿತು. ಮಾರನ್ ಹಳೆಯ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಭಯ ಮತ್ತು ಏಕಾಂಗಿತನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಕತಿರ್ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಸಂತೋಷದಿಂದ ಇದ್ದನು. ಮಾರನ್ ಕತಿರನನ್ನು ಕೇಳಿದನು, 'ಕತಿರ್, ನಿನ್ನ ಬಳಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ, ಆದರೂ ನೀನು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟು ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೀಯಾ?' ಕತಿರ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, 'ಗೆಳೆಯಾ, ನಾನು ಇತರರಿಗೆ ನೀಡುವಾಗ ಸಿಗುವ ತೃಪ್ತಿಯೇ ನನಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಸಂಪತ್ತು.' ನಿಜವಾದ ಸಂತೋಷವು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದರಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಹಂಚುವುದರಲ್ಲಿದೆ ಎಂದು ಮಾರನ್ ಅಂದು ಅರಿತನು.
