ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ మరియు లియో అనే ఇద్దరు స్నేహితులు ఉండేవారు. అర్జున్ చాలా సాదాసీదా మనిషి; తనకు ఎంత అవసరమో అంతే వాడుకునేవాడు. కానీ లియో ఎప్పుడూ ఇంకా కావాలని ఆశపడేవాడు. పెద్ద ఇల్లు, ఖరీదైన బొమ్మలు, విలాసవంతమైన వస్తువులు కావాలని కలలు కనేవాడు.
ఒకసారి ఆ గ్రామంలో తీవ్రమైన కరువు వచ్చింది. పంటలు పండలేదు, ఆహారం కొరత ఏర్పడింది. లియో చాలా బాధపడ్డాడు. "నా దగ్గర బోలెడంత డబ్బు ఉంటే, నేను అన్నీ కొనేసిపోతాను" అని ఏడ్చాడు. కానీ లియో కష్టపడి పనిచేయడానికి లేదా తన ఆశలను తగ్గించుకోవడానికి అస్సలు ఇష్టపడలేదు.
కానీ అర్జున్ మాత్రం చాలా క్రమశిక్షణతో ఉన్నాడు. తన దగ్గర ఉన్న కొద్దిపాటి ఆహారాన్ని కూడా ఇతరులకు పంచిపెట్టాడు. తన ఆశలను అదుపులో ఉంచుకుని, చాలా సాదాసీదాగా జీవించడం నేర్చుకున్నాడు. అర్జున్ పడిన కష్టం, అతను పాటించిన క్రమశిక్షణ వల్ల కాలక్రమేణా అతను ఒక గొప్ప రైతుగా ఎదిగాడు. అతను సుఖసంతోషాలతో జీవించాడు. కానీ లియో తన అత్యాశను తగ్గించుకోకపోవడం వల్ల, ఎప్పుడూ కష్టాల్లోనే ఉన్నాడు. నిజమైన సంపద అంటే ఆశలను జయించడం అని అర్జున్ నిరూపించాడు.
