ஒரு அழகான கிராமத்தில் தர்மன் மற்றும் ஆனந்தன் নামে இரு நண்பர்கள் இருந்தனர். தர்மன் மிகவும் அமைதியானவன்; அவனுக்குத் தேவையானதை மட்டும் எடுத்துக்கொண்டு, மற்றவர்களுக்கு உதவுவதில் மகிழ்ச்சி காண்பான். ஆனந்தன் எப்போதும் எதையாவது அடைய வேண்டும் என்ற ஆசையில் இருப்பான். அவனுக்குப் பெரிய வீடு, நிறைய பொம்மைகள், மற்றும் ஆடம்பரமான உணவு மட்டுமே வேண்டும்.
ஒருமுறை அந்த கிராமத்தில் கடும் வறட்சி ஏற்பட்டது. ஆற்றில் நீர் வற்றிப்போனது, பயிர்கள் காய்ந்து போயின. கிராம மக்கள் அனைவரும் கவலையில் இருந்தனர். ஆனந்தன், "நமக்கு ஏன் இப்படி நடக்கிறது? நான் நிறைய பணம் இருந்தால் எல்லாவற்றையும் விலைக்கு வாங்கிவிடலாம்" என்று புலம்பினான். ஆனால், அவன் எதற்கும் கடினமாக உழைக்கவோ அல்லது தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளவோ விரும்பவில்லை.
மறுபுறம், தர்மன் தன் உணவில் ஒரு பகுதியை மற்ற ஏழை குழந்தைகளுக்குப் பகிர்ந்து கொடுத்தான். அவன் தன் ஆசைகளைக் குறைத்துக் கொண்டு, எளிமையாக வாழப் பழகினான். அவன் மற்றவர்களுக்கு உதவும்போது கிடைக்கும் மனநிறைவே அவனது பெரிய செல்வம். காலப்போக்கில், தர்மன் தன் பொறுமையாலும், ஒழுக்கத்தாலும் ஒரு சிறந்த விவசாயியாக வளர்ந்தான். அவன் சேமித்த தானியங்களும், அவன் கற்ற அறிவும் அவனுக்குப் பஞ்சமில்லாத வாழ்க்கையைத் தந்தன. ஆனால், ஆனந்தன் எப்போதும் அடுத்தவர்களிடம் இருப்பதை பார்த்து பொறாமைப்பட்டும், தன் ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்தத் தெரியாமலும் இருந்ததால், அவனது கஷ்டங்கள் நீடிக்கவே செய்தன.
தர்மன் தன் வாழ்வின் மூலம் ஒரு உண்மையை உணர்த்தினான்: ஒருவன் தன் ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்தி, ஒழுக்கத்துடன் வாழ்ந்தால் மட்டுமே உண்மையான வளத்தைப் பெற முடியும்.
