ఒక అందమైన గ్రామంలో కదిర్ అనే అబ్బాయి ఉండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, కానీ ఒక చిన్న అలవాటు ఉండేది—తప్పు చేసినప్పుడు దాన్ని దాచడానికి అబద్ధం చెప్పేవాడు. ఒకరోజు ఆడుకుంటున్నప్పుడు, కదిర్ తెలియక తన తల్లికి ఇష్టమైన మట్టి పాత్రను పగలగొట్టాడు. భయంతో, 'అమ్మా, పిల్లి తగిలి పగిలిపోయింది' అని అబద్ధం చెప్పాడు.
ఆ రోజు రాత్రి కదిర్కు నిద్ర పట్టలేదు. తన మనసు ఏదో తెలియని భారంతో నిండిపోయింది. మరుసటి రోజు పాఠశాలలో, అతని స్నేహితుడు రవి ఒక అందమైన రాయిని పోగొట్టుకున్నాడు. అది కదిర్ దగ్గర ఉంది. అబద్ధం చెప్పడం వల్ల ఇతరులకు కష్టం కలగకపోయినా, తన మనసుకి మాత్రం శాంతి లేకుండా పోయింది.
మరుసటి రోజు ఉదయం, కదిర్ ధైర్యం చేసి అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి, 'అమ్మా, నిన్న ఆ పాత్రను పగలగొట్టింది నేనే, పిల్లి కాదు. నన్ను క్షమించు' అని నిజం చెప్పేశాడు. అమ్మ కోప్పడలేదు, బదులుగా అతడిని దగ్గరకు తీసుకుని, 'నువ్వు నిజం చెప్పినందుకు నాకు చాలా గర్వంగా ఉంది కదిర్' అని చెప్పింది. కదిర్ మనసులోని భారం ఒక్కసారిగా తగ్గిపోయింది. నిజం చెప్పడం వల్ల అందరికీ మేలు జరుగుతుందని, అది మనిషిని గొప్పవాడిని చేస్తుందని అతను తెలుసుకున్నాడు.
