ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் சில நேரங்களில் தவறு செய்துவிட்டால் அதை மறைக்கப் பொய் சொல்லிவிடுவான். ஒரு நாள், கதிர் தனது அம்மாவிடம் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, தெரியாமல் ஒரு விலை உயர்ந்த மண்பாண்டத்தை உடைத்துவிட்டான். பயத்தில், 'அம்மா, பூனைதான் அதைத் தட்டிவிட்டது' என்று பொய் சொன்னான்.
அன்று இரவு கதிரால் நிம்மதியாகத் தூங்க முடியவில்லை. அவனது மனசாட்சி அவனைத் துரத்தியது. அடுத்த நாள் பள்ளியில், அவனது நண்பன் ரவி ஒரு அழகான கல்லைத் தொலைத்துவிட்டான். கதிர் அந்த கல்லைத் தன் பையில் வைத்திருந்தான். 'நீதான் எடுத்தாய்' என்று சொன்னால் ரவி அழுவான், இல்லையென்றால் அந்தப் பொய் அவனது மனதை மேலும் பாரமாக்கும். கதிர் அந்தப் பொய்களால் யாருக்கும் தீங்கு செய்யவில்லை என்றாலும், அவனது உள்ளம் அமைதி இழந்தது.
மறுநாள் காலை, கதிர் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு அம்மாவிடம் சென்றான். 'அம்மா, நேற்றைய மண்பாண்டத்தை நான்தான் உடைத்தேன், பூனை செய்யவில்லை. என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்' என்று உண்மையைச் சொன்னான். அம்மாவின் கோபத்திற்குப் பதில், ஒரு மென்மையான புன்னகையே கிடைத்தது. 'உண்மை சொன்னதால் உன்னை நான் பெருமையாக நினைக்கிறேன் கதிர்' என்றார் அம்மா. கதிரின் மனதில் இருந்த பாரம் இறங்கியது. அன்று முதல் அவன் எப்போதும் உண்மையையே பேசினான். உண்மை பேசுவது மற்றவர்களுக்குத் துன்பம் தராது, அதுவே ஒருவனைச் சிறந்த மனிதனாக மாற்றும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
