ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕದಿರ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು; ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕದಿರ್ ಅರಿಯದೇ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಮಣ್ಣಿನ ಕುಡವೆಯನ್ನು ಒಡೆದು ಹಾಕಿದನು. ಹೆದರಿಹೋದ ಕದಿರ್, 'ಅಮ್ಮಾ, ಬೆಕ್ಕು ಅದನ್ನು ತಳ್ಳಿತು!' ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು.
ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಕದಿರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ನಿದ್ದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಭಾರವಾದಂತಿತ್ತು. ಮರುದಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ, ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರವಿ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಲ್ಲನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಕದಿರ್ ಆ ಕಲ್ಲನ್ನು ತನ್ನ ಜೇಬಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವುದು ತನಗೆ ನೋವು ನೀಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಅವನು ಅರಿತನು.
ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಕದಿರ್ ಧೈರ್ಯ ಮಾಡಿ ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಅಮ್ಮಾ, ನಿನ್ನೆ ಮಣ್ಣಿನ ಕುಡವೆಯನ್ನು ಒಡೆದಿದ್ದು ನಾನೇ, ಬೆಕ್ಕಲ್ಲ. ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು,' ಎಂದು ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದನು. ತಾಯಿ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವ ಬದಲು, 'ನೀನು ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ನನಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಕದಿರ್,' ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು. ಕದಿರಿನ ಮನಸ್ಸಿನ ಭಾರವು ಸರಿದು ಹೋದಂತಾಯಿತು. ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಅದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಉತ್ತಮ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಕಲಿತನು.
