ఒక అందమైన గ్రామంలో కదిర్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, కానీ చిన్న చిన్న విషయాలకు అబద్ధం చెప్పే అలవాటు అతనికి ఉంది. ఒకరోజు, ఆడుకుంటున్న సమయంలో కదిర్ తెలియక తన తల్లికి ఇష్టమైన మట్టి పాత్రను కింద పడేసి పగలగొట్టాడు. భయపడిపోయిన కదిర్, 'అమ్మా, పిల్లి తన్నింది!' అని అబద్ధం చెప్పాడు.
అమ్మ ఏమీ అనలేదు కానీ, కదిర్ మనసులో ఏదో తెలియని భారం ఏర్పడింది. ఆ తర్వాత కొన్ని రోజులు కదిర్ చాలా పద్ధతిగా ఉన్నాడు, చదువు బాగా చదివాడు, ఇంట్లో పనులకు సహాయం కూడా చేశాడు. కానీ ఆ అబద్ధం అతని మనశ్శాంతిని దూరం చేసింది. ఒకరోజు అతని స్నేహితుడు, 'కదిర్, నువ్వు ఎందుకు అంత దిగులుగా ఉన్నావు?' అని అడిగాడు. కదిర్కు సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు.
చివరికి, తన తప్పును ఒప్పుకోవాలని కదిర్ నిర్ణయించుకున్నాడు. మరుసటి రోజు ఉదయం కదిర్ ఏడుస్తూ అమ్మ దగ్గరకు వెళ్లి, 'అమ్మా, నేను అబద్ధం చెప్పాను. ఆ పాత్రను పగలగొట్టింది నేనే, పిల్లి కాదు. నన్ను క్షమించు' అని చెప్పాడు. అమ్మ అతడిని దగ్గరకు తీసుకుని, 'కదిర్, నువ్వు చేసిన మిగిలిన మంచి పనుల కంటే, ఈరోజు నువ్వు చెప్పిన నిజమే గొప్పది. అబద్ధం చెప్పకుండా ఉండటమే అన్నిటికంటే పెద్ద ధర్మం' అని చెప్పింది. అప్పటి నుండి కదిర్ ఎప్పుడూ నిజమే మాట్లాడసాగాడు.
