ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕದಿರ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಅವನಿಗೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಕ bermain ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಕದಿರ್ ಅರಿಯದೇ ತನ್ನ ತಾಯಿಯ ನೆಚ್ಚಿನ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕೆಳಗೆ ತಳ್ಳಿದನು. ತಟ್ಟೆ ಚೂರುಚೂರಾಯಿತು.
ತಾಯಿಯ ಬೈಗುಳಕ್ಕೆ ಹೆದರಿ ಕದಿರ್, 'ಅಮ್ಮಾ, ಬೆಕ್ಕು ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಳ್ಳಿತು!' ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದನು. ತಾಯಿ ಏನೂ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಕದಿರಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅತೃಪ್ತಿ ಎನಿಸಿತು. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕದಿರ್ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದನು, ಆದರೆ ಆ ಸುಳ್ಳು ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕೆಡಿಸಿತು. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರವಿ, 'ಕದಿರ್, ನೀನು ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟು ಬೇಸರದಲ್ಲಿದ್ದೀಯ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ಕದಿರಿಗೆ ಉತ್ತರ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ.
ಕೊನೆಗೆ, ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಕದಿರ್ ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ತಾಯಿಯ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, 'ಅಮ್ಮಾ, ನಾನು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ಆ ತಟ್ಟೆಯನ್ನು ಒಡೆದಿದ್ದು ನಾನೇ. ದಯವಿಟ್ಟು ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸು' ಎಂದು ಅಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿದನು. ತಾಯಿ ಅವನನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು, 'ಕದಿರ್, ನೀನು ಮಾಡಿದ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಒಳ್ಳೆಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗಿಂತಲೂ, ಈ ಸತ್ಯ ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಣವೇ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪುಣ್ಯ. ಸುಳ್ಳು ಹೇಳದಿರುವುದೇ ಜೀವನದ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಧರ್ಮ' ಎಂದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕದಿರ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಸತ್ಯವನ್ನೇ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
