ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் சில நேரங்களில் சிறிய விஷயங்களுக்குக் கூட பொய் சொல்லத் துணிந்துவிடுவான். ஒரு நாள், அவனது அம்மா ஒரு அழகான கண்ணாடித் தட்டில் பழங்களை வைத்து வைத்திருந்தார். கதிர் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, தெரியாமல் அந்தத் தட்டு கீழே விழுந்து உடைந்துவிட்டது. பயந்துபோன கதிர், 'அம்மா, பூனைதான் தட்டிவிட்டது!' என்று பொய் சொன்னான்.
அம்மா கதிரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார், ஆனால் அவர் கண்களில் ஒரு சிறு சோகம் தெரிந்தது. அடுத்த சில நாட்களாக, கதிரின் மனதில் ஒரு பாரம் இருந்தது. அவன் மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்தான், பாடங்களைச் சரியாகச் செய்தான், ஆனால் அந்தப் பொய் அவனது மன அமைதியைக் குலைத்தது. ஒரு நாள் அவனது நண்பன் ரவி, 'கதிர், நீ ஏன் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இல்லை?' என்று கேட்டான். கதிரால் உண்மையைச் சொல்ல முடியவில்லை, ஆனால் அவனது மனசாட்சி அவனைத் துளைத்தது.
மறுநாள் காலை, கதிர் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொண்டு அம்மாவிடம் சென்றான். 'அம்மா, நான் தான் அந்தத் தட்டை உடைத்தேன். பூனை என்று பொய் சொல்லிவிட்டேன், என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்' என்று கண்ணீருடன் சொன்னான். அம்மா அவனை அணைத்துக்கொண்டார். 'கதிர், நீ மற்ற எல்லா நற்செயல்களையும் விட, இந்த ஒரு உண்மையைச் சொன்னதே எனக்குப் பெரிய மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. பொய் சொல்லாமல் இருப்பதுதான் உண்மையான அறம்' என்றார். அன்று முதல் கதிர் எப்போதும் உண்மையை மட்டுமே பேசினான்.
