ఒక అందమైన గ్రామంలో కథిర్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా నిజాయితీపరుడు. ఒకరోజు అడవి అంచున ఆడుకుంటున్నప్పుడు, కథిర్కు పొదల్లో దాగి ఉన్న ఒక పాత చెక్క పెట్టె కనిపించింది. అతను దాన్ని తెరిచి చూడగా, అందులో మెరుస్తున్న బంగారు నాణేలు ఉన్నాయి! కథిర్ కళ్లు ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి.
'దీన్ని నేను తీసుకుంటే చాలా ధనవంతుడిని అయిపోతాను! మంచి బట్టలు, బొమ్మలు కొనుక్కోవచ్చు!' అని కథిర్ అనుకున్నాడు. కానీ వెంటనే అతనికి గ్రామంలోని వృద్ధుడు మాణిక్యం తాత గుర్తుకొచ్చారు. తన డబ్బు పోయిందని మాణిక్యం తాత ఎంత బాధపడ్డారో కథిర్ చూశాడు. 'ఈ డబ్బు నేను ఉంచుకుంటే నేను ధనవంతుడిని అవుతాను, కానీ తాత ఎంత దుఃఖిస్తారు?' అని ఆలోచించగానే కథిర్ మనసు భారమైంది.
ఇతరులను బాధపెట్టి పొందే సంపద వల్ల నిజమైన సంతోషం రాదని కథిర్ గ్రహించాడు. అతను ఆ పెట్టెను తీసుకుని నేరుగా మాణిక్యం తాత దగ్గరకు వెళ్ళాడు. పెట్టెను చూడగానే తాత కళ్లలో ఆనంద బాష్పాలు వచ్చాయి. 'కథిర్, నువ్వు చాలా మంచివాడివి! ఈ బంగారం కంటే నీలాంటి మంచి మనసున్న పిల్ల దొరకడం నా అదృష్టం' అని చెప్పి అతడిని ఆశీర్వదించారు. ఇతరులకు కష్టం కలిగించకుండా ఉండటమే నిజమైన గొప్పతనం అని కథిర్ ఆ రోజు తెలుసుకున్నాడు.
