ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் நேர்மையானவன். ஒரு நாள், கதிர் காட்டில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைக் கண்டான். அதைத் திறந்தபோது, அதில் மின்னும் தங்கக் காசுகள் இருந்தன! கதிரின் கண்கள் விரிந்தன. 'இதை எடுத்துச் சென்றால் நான் பெரிய செல்வந்தன் ஆகிவிடலாம், அழகான உடைகள் மற்றும் பொம்மைகளை வாங்கலாம்' என்று நினைத்தான்.
அப்போதுதான் அவனுக்கு ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது. அந்தப் பெட்டி அந்த ஊரின் வயதான தாத்தா மாணிக்கம் அவர்களுக்குச் சொந்தமானது. அந்தப் பெட்டி தொலைந்து போனது குறித்து அவர் எவ்வளவு வருத்தப்பட்டார் என்பதை கதிர் பார்த்திருக்கிறான். அந்தப் பணத்தை எடுத்துக்கொண்டால் கதிர் மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம், ஆனால் அந்தத் தாத்தா எவ்வளவு துயரப்படுவார்? அந்தத் துயரம் கதிரின் மனதை உறுத்தியது.
சிறிது நேரம் யோசித்த கதிர், அந்தப் பெட்டியை அப்படியே எடுத்துக்கொண்டு மாணிக்கம் தாத்தாவைக் காணச் சென்றான். பெட்டியைக் கண்டதும் தாத்தாவின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிந்தது. 'தம்பி, நீ எவ்வளவு நல்லவன்! இந்தத் தங்கம் எனக்குத் தேவை, ஆனால் உன்னைப் போன்ற ஒரு நல்ல இதயம் எனக்குக் கிடைத்ததே பெரிய செல்வம்' என்று கூறி அவனைத் தழுவிக்கொண்டார். கதிர் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்: மற்றவர்களைத் துன்புறுத்திப் பெறும் செல்வம் ஒருபோதும் உண்மையான மகிழ்ச்சியைத் தராது.
