ఒక అందమైన గ్రామంలో లియో అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి ఆడుకోవడం అంటే చాలా ఇష్టం. అతని తాతగారు సైలస్ ఒక గడియారాల తయారీదారుడు. ఒకరోజు లియో ఆడుకుంటూ, 'తాతయ్యా, నేను ఇంకొంత సేపు ఆడుకోవచ్చా?' అని అడిగాడు.
తాతగారు నవ్వుతూ, 'లియో, సమయం విలువ తెలియని వారికి ఇది ఒక ఆటస్థలంలా కనిపిస్తుంది. కానీ తెలివైన వారికి, సమయం అనేది మన జీవితపు రోజులను మెల్లగా నరికేసే కత్తి వంటిది. కాబట్టి ప్రతి క్షణాన్ని వృథా చేయకు' అని చెప్పారు.
లియో ఆ మాటలను సీరియస్గా తీసుకోలేదు. 'సమయం అంటే కేవలం గడియారం ముల్లు మాత్రమే కదా!' అని అనుకున్నాడు. ఏదైనా పని చేయాల్సి వస్తే 'రేపు చేద్దాంలే' అని వాయిదా వేస్తూ కాలక్షేపం చేశాడు. చదువుకోవడాన్ని, కొత్త నైపుణ్యాలు నేర్చుకోవడాన్ని నిర్లక్ష్యం చేశాడు.
ఏళ్లు గడిచిపోయాయి. ఒకరోజు లియో ఒక అందమైన చెక్క పడవను తయారు చేయాలనుకున్నాడు. కానీ అతను నేర్చుకోవాల్సిన సమయాన్ని వృథా చేయడంతో, అతనికి ఆ పని చేయడం రాకపోయింది. అప్పుడు అతనికి తాతగారు చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి. సమయం అనేది కేవలం గడియారం కాదు, అది మన అవకాశాలను హరిచేసే శక్తి అని అతను గ్రహించాడు. అప్పటి నుండి, లియో ప్రతి నిమిషాన్ని సద్వినియోగం చేసుకోవడం మొదలుపెట్టాడు.
