ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಆಟವಾಡಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಅವನ ಅಜ್ಜ ಸಿಲಾಸ್ ಒಬ್ಬ ಹಳೆಯ ಗಡಿಯಾರ ತಯಾರಕರು. ಒಂದು ದಿನ ಲಿಯೋ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ, 'ಅಜ್ಜಾ, ನಾನು ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಆಡಬಹುದೇ?' ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅಜ್ಜ ಸಿಲಾಸ್ ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಲಿಯೋ, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಸಮಯವು ಕೇವಲ ಆಟದ ಮೈದಾನದಂತೆ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಸಮಯವು ನಮ್ಮ ಜೀವನದ ದಿನಗಳನ್ನು ಸತತವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸುವ ಚಾಕುವಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಬಳಸು.'
ಲಿಯೋ ಇದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ. 'ಸಮಯ ಅಂದರೆ ಬರಿ ಗಡಿಯಾರದ ಮುಳ್ಳಲ್ಲವೇ?' ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡನು. ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ 'ನಾಳೆ ಮಾಡೋಣ' ಎಂದು ಮುಂದೂಡುತ್ತಾ ಹೋದನು. ಓದುವುದನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಕಲೆ ಕಲಿಯುವುದನ್ನಾಗಲಿ ಅವನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದನು.
ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದವು. ಲಿಯೋನಿಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮರದ ದೋಣಿ ತಯಾರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಬಂತು. ಆದರೆ ಅವನು ಸಮಯವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದ, ಅವನ ಕೈಗಳಿಗೆ ಆ ಕಲೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವನಿಗೆ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ ಮಾತು ನೆನಪಾಯಿತು. ಸಮಯವು ಕೇವಲ ಗಡಿಯಾರವಲ್ಲ, ಅದು ನಮ್ಮ ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ಕಬಳಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಎಂದು ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಲಿಯೋ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನೂ ಸದುಪಯೋಗಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಲಿತನು.
