ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்கு விளையாடுவது என்றால் உயிர். அவனது தாத்தா ஒரு பெரிய தோட்டக்காரர். ஒரு நாள், கதிர் தன் பொம்மைகளுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். 'தாத்தா, இன்னும் கொஞ்ச நேரம் விளையாடட்டுமா?' என்று கேட்டான்.
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, 'கதிர், இந்தத் தருணம் ஒரு அழகான பூவைப் போலத் தெரியும். ஆனால், காலம் என்பது ஒரு மெல்லிய கத்தி போன்றது. அது மெல்ல மெல்ல நம் வாழ்வின் நாட்களைக் குறைத்துக் கொண்டே இருக்கும். அதனால், ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் பயனுள்ளதாக்கிக் கொள்,' என்றார்.
கதிருக்கு அது புரியவில்லை. 'காலம் என்பது வெறும் கடிகார முள் தானே?' என்று நினைத்தான். அவன் விளையாட்டில் மூழ்கிப் போனான். நாட்கள் நகர்ந்தன. அவன் வளர வளர, அவனது விளையாட்டுத்toys எல்லாம் பழையதாகிப் போயின. அவன் விளையாடிய நேரத்தை விட, புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டிய நேரம் அதிகமாகிவிட்டது.
ஒரு நாள், அவன் ஒரு அழகான ஓவியம் வரைய விரும்பினான். ஆனால், அவன் எப்போதும் 'நாளை செய்யலாம்' என்று தள்ளிப்போட்டதால், அவனது கைகள் ஓவியம் வரையத் தேவையான பயிற்சியைப் பெறவில்லை. அப்போதுதான் அவனுக்குத் தாத்தா சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. காலம் என்பது வெறும் கடிகாரம் அல்ல; அது நாம் பயன்படுத்தத் தவறினால் நம் வாய்ப்புகளைக் கொன்றுவிடும் ஒரு கருவி என்பதை அவன் உணர்ந்தான். அன்று முதல், கதிர் ஒவ்வொரு நொடியையும் பயனுள்ளதாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் மாற்றத் தொடங்கினான்.
