కొండల మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు తన తాతయ్యతో కలిసి నివసించేవాడు. అర్జున్ మనస్సు ఎప్పుడూ ఏదో ఒక ఆలోచనతో నిండి ఉండేది. 'రేపు స్కూల్లో ఏమవుతుంది? వచ్చే వారం నాకు ఆ బొమ్మ దొరుకుతుందా? సెలవులకు ఎక్కడికి వెళ్తాం?' ఇలా వేల రకాల ఆలోచనలు అతని తల చుట్టూ తిరుగుతూనే ఉండేవి.
ఒకరోజు తోటలో ఆడుకుంటుండగా, అర్జున్ ఒక అందమైన సీతాకోకచిలుకను చూశాడు. దానిని పట్టుకోవాలని అతను చేయి చాచిన లోపు, అది ఎగిరిపోయింది. అర్జున్ బాధగా, 'తాతయ్య, నేను తర్వాత ఏం చేయాలి అని ఆలోచిస్తుండగానే ఆ సీతాకోకచిలుక పోయింది!' అని అన్నాడు.
తాతయ్య అతడిని దగ్గరకు పిలిచి, 'అర్జున్, రేపటి గురించి ఆలోచిస్తూ, ఈ క్షణం నీ చేతుల్లో ఉన్న అందాన్ని నువ్వు గమనించడం లేదు. మనం మరుసటి క్షణం బ్రతుకుతామో లేదో తెలియని ఈ జీవితంలో, రేపటి గురించి వేల ఆలోచనలతో మునిగిపోవడం తెలివితక్కువతనం. ఇప్పుడు ఉన్న ఈ క్షణాన్ని ఆస్వాదించడమే నిజమైన తెలివితేటలు' అని చెప్పారు.
అర్జున్ తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. భవిష్యత్తు గురించి అతిగా ఆలోచించి, ప్రస్తుతం ఉన్న సంతోషాన్ని కోల్పోకూడదని అతను నిర్ణయించుకున్నాడు. ఆ క్షణం నుండి, అతను ప్రతి చిన్న విషయాన్ని ఆస్వాదించడం మొదలుపెట్టాడు.
