அழகிய மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் எப்போதும் எதையாவது நினைத்துக் கொண்டே இருப்பான். நாளை பள்ளியில் என்ன நடக்கும்? அடுத்த வாரம் கிடைக்கும் பொம்மை எப்படி இருக்கும்? வரும் விடுமுறைக்கு எங்கே செல்வோம்? இப்படி ஆயிரம் எண்ணங்கள் அவன் தலையைச் சுற்றியே இருக்கும். ஒருநாள், அவன் ஒரு அழகான வண்ணத்துப்பூச்சியைப் பார்த்தான். அதைத் தொட வேண்டும் என்று நினைத்தான், ஆனால் அடுத்த நொடியே அது பறந்து சென்றது. கதிர் வருத்தத்துடன், 'தாத்தா, நான் அதைத் தொட நினைத்தேன், ஆனால் அது போய்விட்டது. என் எண்ணங்கள் எல்லாம் நிறைவேறவே இல்லை!' என்று புலம்பினான்.
தாத்தா சிரித்துக் கொண்டே அவனை அருகில் அழைத்தார். 'கதிர், நீ நாளை பற்றியும், அடுத்த வாரத்தைப் பற்றியும் யோசித்து இன்று இருக்கும் இந்த அழகான நிமிடம் உன் கையை விட்டுப் போகிறதே என்று தெரியவில்லையா? அறிவு இல்லாதவர்கள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய எண்ணங்களால் மூழ்கிப் போவார்கள். ஆனால், அடுத்த நொடி நாம் உயிர் வாழ்வோமா இல்லையா என்று தெரியாத இந்த வாழ்க்கையில், இப்போது இருக்கும் இந்த ஒரு நொடியை மட்டும் முழுமையாக வாழ்வதே புத்திசாலித்தனம்' என்றார்.
கதிர் மெதுவாகத் தன் தாத்தாவின் கையைப் பிடித்தான். அவன் மனம் அமைதியடைந்தது. இனி வரும் காலத்தைப் பற்றிய கவலைகளால் இன்றைய மகிழ்ச்சியைத் தொலைக்க மாட்டேன் என்று அவன் முடிவு செய்தான். அந்த வண்ணத்துப்பூச்சி மீண்டும் வந்தபோது, அதைத் தொட முயலாமல், அதன் அழகை ரசித்துக் கொண்டே இருந்தான்.
