ಬೆಟ್ಟದ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ತಾತನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅರ್ಜುನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಏನನ್ನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು. 'ನಾಳೆ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನಾಗಬಹುದು? ಮುಂದಿನ ವಾರ ನನಗೆ ಆ ಆಟಿಕೆ ಸಿಗುತ್ತದೆಯೇ? ರಜೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬಹುದು?' ಹೀಗೆ ಸಾವಿರಾರು ಆಲೋಚನೆಗಳು ಅವನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಚಿಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಅದನ್ನು ಹಿಡಿಯಲು ಅವನು ಕೈ ಚಾಚಿದಾಗ, ಅದು ಹಾರಿಹೋಗಿತ್ತು. ಅರ್ಜುನ್ ಬೇಸರದಿಂದ, 'ತಾತಾ, ನಾನು ಮುಂದೇನು ಮಾಡಬೇಕು ಎಂದು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ, ಈಗ ಆ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಾರಿಹೋಯಿತು!' ಎಂದು ಅಳತೊಡಗಿದನು.
ತಾತ ಅವನನ್ನು ಹತ್ತಿರ ಕರೆದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನಾಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಾ, ಈಗಿರುವ ಈ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀಯೆ. ಮುಂದಿನ ಕ್ಷಣ ನಾವು ಬದುಕಿರುತ್ತೇವೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂಬ ಅರಿವಿಲ್ಲದವರು ಸಾವಿರಾರು ಆಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಜೀವನ ಅನಿಶ್ಚಿತ, ಆದ್ದರಿಂದ ಈಗಿರುವ ಈ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುವುದೇ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ.'
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಈಗಿರುವ ಸುಂದರ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಸವಿಯುವುದೇ ಜೀವನ ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
