ఒక అందమైన గ్రామంలో అన్బు అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతనికి కొత్త బొమ్మలు, మిఠాయిలు అంటే చాలా ఆశ. ఒకరోజు గ్రామంలో పెద్ద జాతర జరిగింది. అక్కడ మెరుస్తున్న రోబోట్ బొమ్మను, రంగురంగుల మిఠాయిలను చూడగానే అన్బు కళ్లు మెరిశాయి. 'నాన్నగారు, నాకు ఆ రోబోట్ కావాలి! అమ్మ, నాకు ఆ మిఠాయిల డబ్బా కావాలి!' అని మొండిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.
అతని తండ్రి నెమ్మదిగా, 'అన్బు, నీ దగ్గర ఇప్పటికే మంచి బొమ్మలు ఉన్నాయి. ఎప్పుడూ కొత్తవి కావాలని ఆశపడితే, నీకు ఎప్పటికీ తృప్తి ఉండదు' అని చెప్పారు. కానీ అన్బు వినలేదు. తన దగ్గర ఉన్న డబ్బునంతా ఖర్చు చేసి ఆ బొమ్మను, మిఠాయిలను కొన్నాడు.
ఇంటికి వచ్చాక మొదట చాలా సంతోషంగా ఉన్నాడు. కానీ కొద్దిసేపటికే ఆ బొమ్మ మీద ఆసక్తి తగ్గిపోయింది. మిఠాయిలు తిన్న తర్వాత కడుపు నొప్పి కూడా వచ్చింది. తన పాత బొమ్మలు కూడా అతనికి నచ్చలేదు. ఏదో వెలితిగా అనిపించింది.
అప్పుడు అతని తాతయ్య వచ్చి, 'అన్బు, ఆశ అనేది ఎప్పటికీ తీరని దాహం లాంటిది. ఈ ప్రపంచంలో అన్నిటికంటే గొప్ప సంపద ఏంటంటే, ఆశలు లేకపోవడం. నీ దగ్గర ఉన్న దానితో తృప్తి చెందడం నేర్చుకుంటే నువ్వు నిజమైన ధనవంతుడివి అవుతావు' అని చెప్పారు. అన్బు తన తప్పు తెలుసుకున్నాడు. తృప్తిగా ఉండటమే నిజమైన సంతోషమని గ్రహించాడు.
