ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അൻബു എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. പുതിയ കളിപ്പാട്ടങ്ങളും മധുരപലഹാരങ്ങളും കിട്ടണമെന്ന വലിയ ആഗ്രഹമായിരുന്നു അവന്. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിൽ വലിയൊരു മേള നടന്നു. അവിടെ കണ്ട തിളങ്ങുന്ന റോബോട്ടിനെയും നിറയെ മിഠായികളെയും കണ്ടപ്പോൾ അൻബുവിന്റെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു. 'അച്ഛാ, എനിക്ക് ആ റോബോട്ട് വേണം! അമ്മേ, എനിക്ക് ആ മിഠായികൾ വേണം!' അവൻ വാശിപിടിച്ചു കരയാൻ തുടങ്ങി.
അവന്റെ അച്ഛൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു, 'അൻബു, നിന്റെ കയ്യിൽ ഇപ്പോൾ നല്ല കളിപ്പാട്ടങ്ങളുണ്ട്. എപ്പോഴും പുതിയത് വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചാൽ നിനക്ക് ഒരിക്കലും സമാധാനം കിട്ടില്ല.' എന്നാൽ അൻബു അത് കേട്ടില്ല. അവൻ തന്റെ സമ്പാദ്യമെല്ലാം ഉപയോഗിച്ച് ആ റോബോട്ടിനെയും മിഠായികളെയും വാങ്ങി.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ ആദ്യം വലിയ സന്തോഷം തോന്നി. പക്ഷേ കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ റോബോട്ടിനോടുള്ള താൽപര്യം കുറഞ്ഞു. മിഠായികൾ കഴിച്ചപ്പോൾ വയറ്റിൽ വേദനയും വന്നു. പഴയ കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ പോലും അവന് ഇപ്പോൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. എന്തോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ അവന് തോന്നി.
അപ്പോൾ അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ അരികിൽ വന്ന് പറഞ്ഞു, 'അൻബു, ആഗ്രഹം ഒരു തീ പോലെയാണ്, അത് കൂടുന്തോറും ദാഹം കൂടും. ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ നേടുന്നതല്ല, മറിച്ച് പുതിയ കാര്യങ്ങളോടുള്ള ആഗ്രഹം ഇല്ലാതാകുന്നതാണ്.' അന്ന് മുതൽ, ഉള്ളതുകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടാൻ അൻബു പഠിച്ചു.
