ஒரு அழகான கிராமத்தில் அன்பு என்ற சிறுவன் தன் பெற்றோருடன் வசித்து வந்தான். அன்புவுக்கு எல்லாவற்றையும் விட புதிய பொம்மைகள் மற்றும் இனிப்புகள் என்றால் கொள்ளை ஆசை. ஒரு நாள், ஊர் திருவிழாவில் ஒரு பெரிய கடை திறக்கப்பட்டது. அங்கு மின்னும் பொம்மைகளையும், வண்ணமயமான மிட்டாய்களையும் பார்த்ததும் அன்புவின் கண்கள் விரிந்தன. 'அப்பா, எனக்கு அந்தப் பெரிய பொம்மை வேண்டும்! அம்மா, எனக்கு அந்தப் பாக்ஸ் இனிப்பு வேண்டும்!' என்று பிடிவாதமாக அழுதான்.
அன்புவின் அப்பா அவனிடம் மெதுவாகச் சொன்னார், 'அன்பு, இப்போது உன்னிடம் இருக்கும் விளையாட்டுப் பொருட்களே போதுமானவை. இன்னும் அதிகமாக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டால், அது உன்னை எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க விடாது.' ஆனால் அன்பு கேட்கவில்லை. அவன் தன் சேமிப்புப் பணத்தையெல்லாம் கொடுத்து அந்தப் பொம்மைகளையும் இனிப்புகளையும் வாங்கினான்.
வீட்டிற்கு வந்த பிறகு, அன்பு அந்தப் பொம்மைகளுடன் விளையாடினான். ஆனால் ஒரு மணி நேரத்திலேயே அவனுக்கு சலிப்பு வந்துவிட்டது. அந்த இனிப்புகளைச் சாப்பிட்டதும் அவனுக்குத் தலைவலி வந்தது. அவனது பழைய பொம்மைகள் இப்போது அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவன் எதையோ இழந்தது போன்ற ஒரு உணர்வு அவனுக்குள் ஏற்பட்டது. அவன் மனம் அமைதியற்றதாக இருந்தது.
அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்து, 'அன்பு, ஒரு பொருளைப் பெற வேண்டும் என்ற ஆசை தீர்ந்தவுடன், அடுத்த பொருளின் மீது ஆசை பிறக்கும். அந்த ஆசையே நம் நிம்மதியைக் கெடுக்கும். எதைக் கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று நினைக்காமல், எதைக் கொண்டிருக்கத் தேவையில்லை என்று தெரிந்து கொள்வதே உண்மையான செல்வம்' என்றார். அன்பு மெதுவாகத் தலையசைத்தான். அன்று முதல், தேவையில்லாத ஆசைகளைக் குறைத்து, இருப்பதை வைத்து மகிழ்ச்சியாக இருக்க அவன் கற்றுக்கொண்டான்.
