ఒక అందమైన గ్రామంలో కవిన్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. కవిన్ చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉండేది—ఎవరైనా చెప్పే మాటలను అతను అస్సలు పట్టించుకునేవాడు కాదు. 'నాకు అంతా తెలుసు' అని అతను అనుకునేవాడు.
ఒకరోజు గ్రామంలోని పెద్దాయన సోము తాత పిల్లలకు కథలు చెబుతున్నారు. నది ఒడ్డున ఉన్న దారి గురించి చెబుతూ, 'పిల్లలూ, ఆ నది దగ్గర దారి చాలా జారుడుగా ఉంటుంది, జాగ్రత్తగా ఉండండి' అని హెచ్చరించారు. కానీ కవిన్, 'ఇదంతా కేవలం కథలే' అని అనుకుని, తాత చెప్పిన మాటలను వినకుండా ఒంటరిగా నది ఒడ్డుకు వెళ్ళాడు.
అక్కడికి వెళ్ళాక, దారి నిజంగానే చాలా కష్టంగా, పొదలతో నిండి ఉండటం చూసి కవిన్ ఆశ్చర్యపోయాడు. వేగంగా వెళ్లబోతూ కవిన్ కాలు జారి కింద పడిపోయాడు. అతనికి దెబ్బ తగిలింది. అప్పుడు అతనికి అర్థమైంది, తాత చెప్పిన ఆ చిన్న హెచ్చరిక ఎంత ముఖ్యమో! అదృష్టవశాత్తూ ఒక గ్రామస్థుడు అతనికి సహాయం చేశాడు. ఆ రోజు నుండి కవిన్ మారాడు. ఎవరైనా మంచి మాట చెబితే, అది ఎంత చిన్నదైనా సరే, శ్రద్ధగా వినడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ గుణమే అతన్ని గ్రామంలో అందరూ గౌరవించే వ్యక్తిగా మార్చింది.
