ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கவின் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. மற்றவர்கள் சொல்வதை அவன் ஒருபோதும் காது கொடுத்துக் கேட்பதில்லை. 'எனக்கு எல்லாம் தெரியும்' என்பதுதான் அவனது எண்ணம்.
ஒரு நாள், கிராமத்தின் பெரியவர் சோமு தாத்தா, ஒரு பழைய கதையைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அந்தப் பகுதியில் ஒரு பெரிய ஆற்றுப் பகுதி இருந்தது. 'குழந்தைகளே, அந்த ஆற்றின் ஓரத்தில் இருக்கும் பழைய ஆலமரத்தின் அடியில் ஒரு புதையல் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள், ஆனால் அங்கு செல்வதற்கு முன் அந்தப் பாதையின் நுணுக்கங்களைக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்' என்று அவர் எச்சரித்தார். கவின், 'இது வெறும் கதைதான், எனக்குத் தெரியும்!' என்று நினைத்துக்கொண்டு, தாத்தா சொல்லும் எச்சரிக்கையைக் கேட்காமல் தனியாக அந்த ஆற்றங்கரைக்குச் சென்றான்.
அங்கே சென்றபோது, பாதை மிகவும் வழுவழுப்பாகவும், புதர்கள் நிறைந்தும் இருந்தது. கவின் வேகமாக ஓடியபோது, ஒரு சிறிய பள்ளத்தில் காலை தவறி விழுந்துவிட்டான். அவனது கால் அடிபட்டது. அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, தாத்தா சொன்ன அந்தச் சிறிய எச்சரிக்கையும், பாதையைப் பற்றியும் அவர் சொன்ன விஷயங்களும் எவ்வளவு முக்கியம் என்று. அதிர்ஷ்டவசமாக, அங்கிருந்த ஒரு முதியவர் கவினைப் பார்த்து உதவி செய்தார். கவின் அன்று ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றான். அன்று முதல், யாராவது ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் சொன்னால், அது எவ்வளவு சிறிய விஷயமாக இருந்தாலும், அதை முழுமையாகக் கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளத் தொடங்கினான். காலப்போக்கில், கவினின் அறிவும் நிதானமும் அவனை அந்த ஊரிலேயே சிறந்த தலைவனாக மாற்றியது.
