ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಯಾರೂ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಅವನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 'ನನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು' ಎಂಬುದು ಅವನ ಅಹಂಕಾರವಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ಸೋಮು ತಾತ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ನದಿಯ ದಡದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. 'ಮಕ್ಕಳೇ, ನದಿಯ ದಡದ ಹಾದಿ ತುಂಬಾ ಜಾರುವಂತಿದೆ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಹಿರಿಯರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ,' ಎಂದು ಅವರು ಎಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಕವಿನ್, 'ಇದು ಬರಿ ಕಥೆ,' ಎಂದುಕೊಂಡು ತಾನೇ ನದಿಯ ದಡಕ್ಕೆ ಹೋದನು.
ಅಲ್ಲಿ ಹೋದಾಗ ದಾರಿ ತುಂಬಾ ಜಾರುವಂತಿದ್ದು, ಪೊದೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿತ್ತು. ಕವಿನ್ ವೇಗವಾಗಿ ಹೋಗುವಾಗ ಕಾಲು ತಡಬಡಿದು ಕೆಳಗೆ ಬಿದ್ದನು. ಅವನ ಕಾಲಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಾಯಿತು. ಆಗ ತಾನೇ ಸೋಮು ತಾತ ಹೇಳಿದ ಆ ಸಣ್ಣ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಮಹತ್ವ ಕವಿನ್ಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು. ಅದೃಷ್ಟವಶಾತ್ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ಬಂದು ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದರು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕವಿನ್ ಎಲ್ಲರೂ ಹೇಳುವ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು, ಅವು ಎಷ್ಟೇ ಚಿಕ್ಕದಿದ್ದರೂ, ಬಹಳ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ಈ ಗುಣವು ಅವನನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯ ಗೌರವಾನ್ವಿತ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು.
