ఒక అందమైన గ్రామంలో లియో అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా చురుకైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది; ఎవరైనా చెప్పే మాటలను అతను ఎప్పుడూ శ్రద్ధగా వినేవాడు కాదు. అమ్మ చెప్పినప్పుడు 'నాకు తెలుసు' అని చెప్పి పారిపోతుండేవాడు. టీచర్ పాఠం చెబుతున్నప్పుడు, అతను కిటికీ బయట పక్షులను చూస్తూ కాలక్షేపం చేసేవాడు.
ఒకరోజు గ్రామంలోని ఒక పెద్దాయన పిల్లలకు ఇలా హెచ్చరించాడు, 'ఆకాశం మేఘావృతమై ఉంది, వర్షంలో తడిస్తే జ్వరం వచ్చే అవకాశం ఉంది, జాగ్రత్తగా ఉండండి.' లియో అది విన్నప్పటికీ, 'ఇదంతా పాత మాటలే' అని అనుకుని స్నేహితులతో ఆడుకోవడానికి వెళ్ళిపోయాడు. సాయంత్రం భారీ వర్షం పడింది. లియో వర్షంలో తడుస్తూ ఆడుకున్నాడు. మరుసటి రోజు ఉదయం అతనికి తీవ్రమైన జ్వరం వచ్చింది.
అమ్మ అతనికి మందులు ఇస్తుండగా, లియో బాధగా, 'అమ్మా, నాకు ఎందుకు ఇలా జరిగింది?' అని అడిగాడు. అప్పుడు అమ్మ మెల్లగా, 'లియో, చెవులు కేవలం శబ్దాలు వినడానికే కాదు, మంచి మాటలను విని అర్థం చేసుకోవడానికి కూడా. మనం చెప్పే మంచి విషయాలను వినని చెవులు, విననట్టే!' అని చెప్పింది. అప్పటి నుండి లియో అందరి మాటలను శ్రద్ధగా వినడం మొదలుపెట్టాడు. అతను కేవలం శబ్దాలను వినడమే కాదు, వాటిలోని సత్యాన్ని గ్రహించడం నేర్చుకున్నాడు.
