ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் ஒரு குணம் அவனுக்கு இருந்தது; மற்றவர்கள் சொல்வதை அவன் ஒருபோதும் காது கொடுத்துக் கேட்கமாட்டான். அவனது அம்மா அறிவுரைகள் சொன்னால், 'எனக்குத் தெரியும்!' என்று கூறிவிட்டு ஓடிவிடுவான். அவனது ஆசிரியர் பள்ளியில் முக்கியமான விஷயங்களைச் சொல்லும்போது, அவன் ஜன்னல் வழியாகப் பறவைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான்.
ஒரு நாள், கிராமத்தில் ஒரு பெரிய திருவிழா நடந்தது. அந்தத் திருவிழாவில் ஒரு வயதான தாத்தா, 'மழையில் நனைந்தால் உடம்பைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும், இல்லையென்றால் காய்ச்சல் வரும்' என்று குழந்தைகளிடம் அன்பாகச் சொன்னார். ஆனால் கதிர், 'இது பழைய கதை' என்று நினைத்துத் தன் நண்பர்களுடன் விளையாடச் சென்றான். அன்று மாலை திடீரென பலத்த மழை பெய்தது. கதிர் மழையில் நனைந்து கொண்டே விளையாடினான். அடுத்த நாள் காலையில் அவனுக்குக் கடுமையான காய்ச்சல் வந்துவிட்டது.
அவனுடைய அம்மா அவனுக்கு மருந்து கொடுத்துக் கவனித்துக் கொண்டபோது, கதிர் வருத்தத்துடன் கேட்டான், 'அம்மா, ஏன் எனக்கு இப்படித் தர்மது?' அம்மா மென்மையாகச் சொன்னார், 'கதிர், காது என்பது சத்தம் கேட்பதற்கல்ல, நல்ல விஷயங்களைக் கேட்டுப் புரிந்து கொள்வதற்கும். மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கும் குணத்தை நீ வளர்த்துக்கொண்டால், நீ பல வலிகளைத் தவிர்க்கலாம்.' அன்று முதல் கதிர், மற்றவர்கள் சொல்வதைத் தகுதியோடு கேட்கத் தொடங்கினான். அவன் வெறும் காதுகளால் கேட்கவில்லை, மனதோடு கேட்டான்.
