ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಯಾರೂ ಹೇಳುವುದನ್ನು ಅವನು ಸರಿಯಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಾಯಿ ಎಚ್ಚರಿಸಿದರೂ 'ನನಗೆ ಗೊತ್ತು' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಓಡಿಹೋಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಶಿಕ್ಷಕರು ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ ಅವನು ಕಿಟಕಿಯ ಹೊರಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದರು, 'ಮಳೆ ಬರುವ ಸೂಚನೆ ಇದೆ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯಬೇಡಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಕಾಯಿಲೆ ಬರುತ್ತದೆ' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು. ಲಿಯೋ ಇದನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡರೂ, 'ಇದು ಹಳೆಯ ಮಾತು' ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡಲು ಹೋದನು. ಅಂದು ಸಂಜೆ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬಂದಿತು. ಲಿಯೋ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ಆಟವಾಡಿದನು. ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನಿಗೆ ತೀವ್ರವಾದ ಜ್ವರ ಬಂದಿತು.
ಅಮ್ಮ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವಾಗ ಲಿಯೋ ಬೇಸರದಿಂದ ಕೇಳಿದನು, 'ಅಮ್ಮ, ಯಾಕೆ ನನಗೆ ಹೀಗಾಯಿತು?' ಅಮ್ಮ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದಳು, 'ಲಿಯೋ, ಕಿವಿಯು ಕೇವಲ ಶಬ್ದ ಕೇಳಲು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಕೂಡ. ನಾವು ಹೇಳುವ ಉಪದೇಶಗಳನ್ನು ಕೇಳದ ಕಿವಿಯು ಕೇಳದ ಕಿವಿಯಿದ್ದಂತೆ.' ಅಂದಿನಿಂದ ಲಿಯೋ ಎಲ್ಲರ ಮಾತನ್ನೂ ಗಮನವಿಟ್ಟು ಕೇಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅವನು ಕೇವಲ ಶಬ್ದಗಳನ್ನು ಕೇಳಲಿಲ್ಲ, ಅದರ ಅರ್ಥವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು.
