ఒక అందమైన గ్రామంలో అర్జున్ అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా తెలివైనవాడు, కానీ అతనికి ఒక అలవాటు ఉంది; ఏ విషయమైనా ఎదుటివారు చెప్పేది వినకుండా, తనదే గొప్ప అని పట్టుబట్టేవాడు. పెద్దలతో కూడా చాలా అగౌరవంగా మాట్లాడేవాడు.
ఒకరోజు ఆ గ్రామంలోని పెద్దాయన రాఘవయ్య గారు అర్జున్ను పిలిచి, ఒక మట్టి ముద్దను ఇచ్చారు. 'అర్జున్, ఈ మట్టితో ఒక అందమైన బొమ్మ చేయాలంటే నువ్వు ఏం చేయాలి?' అని అడిగారు. అర్జున్ గర్వంగా, 'నేను నా ఇష్టం వచ్చినట్లు చేస్తాను!' అన్నాడు. రాఘవయ్య గారు నవ్వుతూ, 'సరైన పద్ధతులు నేర్చుకోకుండా ప్రయత్నిస్తే, ఆ మట్టి కేవలం పాడైపోతుంది తప్ప అందమైన బొమ్మ రాదు' అని చెప్పారు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత, అర్జున్ ఒక చిన్న కర్రల ఇల్లు కట్టాలని ప్రయత్నించాడు. కానీ తండ్రి చెప్పిన సూచనలు వినకపోవడం వల్ల ఆ ఇల్లు కూలిపోయింది. అప్పుడు అర్జున్కు తన తప్పు తెలిసొచ్చింది. మంచి విషయాలను, క్రమశిక్షణను నేర్చుకున్నవారే ఇతరులతో వినయంగా, మర్యాదగా మాట్లాడగలరని అతను గ్రహించాడు. ఆ రోజు నుండి అర్జున్ అందరితో ఎంతో గౌరవంగా, మృదువుగా మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు.
