ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ತನ್ನ ಮಾತೇ ಸರಿ ಎಂದು ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರ ಮಾತನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ದಿನ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರಾದ ರಾಘವಣ್ಣ ಅವರು ಅರ್ಜುನ್ನನ್ನು ಕರೆದು, ಒಂದು ಮಣ್ಣಿನ ಮುದ್ದೆಯನ್ನು ನೀಡಿದರು. 'ಅರ್ಜುನ್, ಈ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ವಿಗ್ರಹ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ನೀನು ಏನು ಮಾಡಬೇಕು?' ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. ಅರ್ಜುನ್ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ, 'ನಾನು ನನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ!' ಎಂದನು. ರಾಘವಣ್ಣ ಅವರು ನಗುತ್ತಾ, 'ಸರಿಯಾದ ತರಬೇತಿ ಇಲ್ಲದೆ ನೀನು ಮಾಡುವ ಪ್ರಯತ್ನವು ಮಣ್ಣನ್ನು ಕೇವಲ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತವಾಗಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಸುಂದರ ರೂಪ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದರು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಅರ್ಜುನ್ ಒಂದು ಮರದ ಮನೆ ಕಟ್ಟಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದನು. ಆದರೆ ತಂದೆಯ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಕೇಳದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಆ ಮನೆ ಕುಸಿದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ಆಗ ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪಿನ ಅರಿವಾಯಿತು. ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತು ಮತ್ತು ಶಿಸ್ತನ್ನು ಕಲಿಯುವವನು ಮಾತ್ರ ಇತರರೊಂದಿಗೆ ವಿನಯದಿಂದ ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲನೆಂದು ಅವನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೌರವದಿಂದ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು.
