ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். கதிர் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது; எதற்கெடுத்தாலும் மற்றவர்கள் சொல்வதை மதிக்காமல், தன் அறிவே சிறந்தது என்று பிடிவாதமாகப் பேசுவான். ஒரு நாள், அந்த ஊரின் பெரியவர் தாத்தாவிடம் கதிர் ஒரு கேள்வி கேட்டான். 'தாத்தா, நாம் ஏன் எப்போதும் மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்க வேண்டும்?' என்று சவாலாகக் கேட்டான்.
தாத்தா புன்னகைத்துவிட்டு, கதிரின் கையில் ஒரு சிறிய களிமண் உருண்டையைக் கொடுத்தார். 'கதிர், இந்த மண்ணை ஒரு அழகான சிற்பமாக மாற்ற வேண்டும் என்றால், நீ என்ன செய்ய வேண்டும்?' என்று கேட்டார். கதிர், 'நான் என் விருப்பப்படி இதைச் செதுக்குவேன்' என்றான். தாத்தா சொன்னார், 'தவறான முறையில் செதுக்கினால் அது உடைந்துவிடும். சரியான வழிகாட்டுதல் இல்லாமல் நீ செய்யும் முயற்சி வீணாகும்.'
அடுத்த சில நாட்கள், கதிர் ஒரு மரவேலை செய்ய முயற்சி செய்தான். ஆனால், சரியான நுணுக்கங்கள் தெரியாமல் அவன் செய்த வேலை பாழானது. அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, சிறந்த அறிவுரைகளைப் பெற்றவர்கள் மட்டுமே மற்றவர்களிடம் பணிவாகவும், மரியாதையுடனும் பேச முடியும் என்று. அன்று முதல், கதிர் மற்றவர்கள் சொல்வதைக் காது கொடுத்துக் கேட்கத் தொடங்கினான். அவனது பேச்சில் ஒரு மென்மையும், மற்றவர்கள் மீது மரியாதையும் தானாகவே வந்துவிட்டது.
