ఒక అందమైన గ్రామంలో కవి అనే బాలుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా చురుకైనవాడు, కానీ తనకు దేనికీ భయం లేదని అనుకునేవాడు. ఒకరోజు అతని తాతయ్య ఇలా అన్నాడు, 'కవీ, అడవి పక్కన ఉన్న ఆ పాత బావి దగ్గరకు వెళ్ళకు, అది చాలా ప్రమాదకరం.' కవి నవ్వుతూ, 'తాతయ్యా, నేను పెద్దవాడిని అయిపోయాను, నాకు ఏమీ కాదు' అని నిర్లక్ష్యం చేశాడు.
మరుసటి రోజు స్నేహితులతో ఆడుకుంటున్నప్పుడు, కవి ఆ పాత బావి దగ్గరకు వెళ్ళాడు. 'ఏమీ కాదు' అని అతను అనుకున్నాడు. కానీ బావి అంచున ఉన్న మట్టి కొట్టుకుపోవడంతో కవి కాలు జారింది. అతను కింద పడిపోబోతుండగా ఒక చెట్టు కొమ్మను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది, భయం అతన్ని చుట్టుముట్టింది. అప్పుడు తాతయ్య చెప్పిన మాట ఎంత నిజమో అతనికి అర్థమైంది.
అతని స్నేహితురాలు మీరా పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి అతడిని కాపాడింది. ఆ రోజు నుండి కవి దేనినీ నిర్లక్ష్యం చేయలేదు. ప్రమాదాన్ని ముందుగానే గుర్తించి వివేకంతో వ్యవహరించడం నేర్చుకున్నాడు.
