ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದ ಇರುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ತನಗೆ ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಭಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದನು, 'ಕವಿ, ಕಾಡಿನ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಆ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಬೇಡ, ಅದು ತುಂಬಾ ಅಪಾಯಕಾರಿ.' ಕವಿ ನಗುತ್ತಾ, 'ಅಜ್ಜಾ, ನನಗೆ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಮಾಡಿದನು.
ಮರುದಿನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಕವಿ ಆ ಹಳೆಯ ಬಾವಿಯ ಹತ್ತಿರ ಹೋದನು. 'ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದನು. ಆದರೆ ಬಾವಿಯ ಅಂಚಿನಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಕುಸಿದು ಕವಿ ಕಾಲು ಜಾರಿತು. ಅವನು ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವ ಮುನ್ನ ಒಂದು ಮರದ ಕೊಂಬೆಯನ್ನು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡನು. ಅವನ ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಜೋರಾಯಿತು, ಭಯ ಅವನನ್ನು ಆವರಿಸಿತು. ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದ್ದು ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ಅಂದು ತಿಳಿಯಿತು.
ಅವನ ಗೆಳತಿ ಮೀರಾ ಓಡಿ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿದಳು. ಅಂದಿನಿಂದ ಕವಿ ಯಾವುದನ್ನೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಪಾಯವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ವಿವೇಕದಿಂದ ವರ್ತಿಸುವುದನ್ನು ಅವನು ಕಲಿತನು.
