ஒரு அழகான கிராமத்தில் கவின் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் துறுதுறுப்பானவன், ஆனால் எதற்கும் பயப்பட மாட்டான் என்று நினைத்துக்கொண்டே இருப்பான். ஒரு நாள், அவனது தாத்தா ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைக் காட்டி, 'கவின், இந்த காட்டின் ஆழத்தில் ஒரு பழைய கிணறு இருக்கிறது, அதன் அருகே விளையாடாதே, அது மிகவும் ஆபத்தானது' என்று எச்சரித்தார். கவின், 'தாத்தா, நான் பெரியவன் ஆகிவிட்டேன், எனக்கு ஒன்றும் ஆகாது' என்று அலட்சியமாகச் சிரித்தான்.
மறுநாள் நண்பர்களுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, கவின் அந்தப் பழைய கிணற்றின் அருகே சென்றான். 'எதுவுமே நடக்காது' என்று அவன் நினைத்தான். ஆனால், கிணற்றின் ஓரத்திலிருந்த பாறை சரிந்து அவன் கால் தடுமாறியது. அவன் கீழே விழப் போனபோது, ஒரு பெரிய மரக்கிளையைப் பிடித்துக் கொண்டான். அவனது இதயம் வேகமாகத் துடித்தது, பயம் அவனைத் தழுவியது. அப்போதுதான் அவனுக்குத் தெரிந்தது, தாத்தா சொன்னது எவ்வளவு உண்மை என்று.
அவனுடைய நண்பன் முகிலன் ஓடிவந்து அவனைக் காப்பாற்றினான். அன்று முதல் கவின் எதையும் அலட்சியம் செய்யவில்லை. ஆபத்தான விஷயங்களை முன்கூட்டியே உணர்ந்து விவேகத்துடன் செயல்படக் கற்றுக்கொண்டான்.
