చోళపురము అనే ఒక అందమైన రాజ్యం ఉండేది. అక్కడ యువరాజు మారన్ పరిపాలిస్తుండేవాడు. మారన్ చాలా మంచివాడు, కానీ అతని కొందరు అధికారులు మాత్రం చాలా కపటబుద్ధి కలిగినవారు. ఒకరోజు, రాజ్యంలోని ధాన్యపు పంపిణీ బాధ్యతను మారన్ తన ఆప్తమిత్రుడు కతిర్కు అప్పగించాడు.
kathir తెలివైనవాడే కానీ, అతనికి కొంచెం అత్యాశ కూడా ఉంది. ప్రజలకు పంచాల్సిన ధాన్యంలో కొంత భాగాన్ని తన కోసం, తన స్నేహితుల కోసం దాచిపెట్టడం మొదలుపెట్టాడు. ఇది చూసిన మిగిలిన ఉద్యోగులు, 'మంత్రి కతిర్ చేస్తున్న తప్పును రాజు గారు గమనించడం లేదు కదా, మరి మనం తప్పు చేసినా ఏమవుతుంది?' అని అనుకోసాగారు. అలా మెల్లమెల్లగా ఊరంతా అవినీతి పెరిగిపోయింది.
ఈ విషయం తెలిసిన మారన్, స్వయంగా వెళ్లి పరిశీలించాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. అతను ధాన్యపు గిడ్డంగికి వెళ్లి చూసేసరికి, కతిర్ ఒక సంచిని దొంగతనంగా దాచడం చూశాడు. మారన్ కోపగించుకోకుండా, ప్రశాంతంగా ఇలా అన్నాడు, 'కతిర్, నీవు చేసే ఈ చిన్న తప్పు వల్ల ఈ రాజ్యం మొత్తం తప్పుడు మార్గంలో వెళ్తుంది. నీవు నిజాయితీగా ఉంటేనే, ఈ లోకం కూడా నిజాయితీగా ఉంటుంది.'
మారన్ మాటలు కతిర్ మనసును మార్చేశాయి. కతిర్ తన తప్పు తెలుసుకుని క్షమాపణ కోరాడు. అప్పటి నుండి మారన్ తన అధికారుల ప్రవర్తనను ప్రతిరోజూ నిశితంగా గమనించడం మొదలుపెట్టాడు. రాజు తన సేవకులపై కన్నేసి ఉంచడం వల్ల, చోళపురంలో మళ్ళీ శాంతి మరియు నిజాయితీ నెలకొన్నాయి.
