ಚೋಳಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರವಾದ ರಾಜ್ಯವಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ இளರಾಜ ಮಾರನ್ ಆಡಳಿತ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಮಾರನ್ ಬಹಳ ದಯಾಳು, ಆದರೆ ಅವನ ಕೆಲವು ಮಂತ್ರಿಗಳು ಬಹಳ ಚಾಣಾಕ್ಷರು ಮತ್ತು ಕುತಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದರು. ಒಮ್ಮೆ, ರಾಜ್ಯದ ಆಹಾರ ಧಾನ್ಯಗಳ ವಿತರಣೆಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಮಾರನ್ ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯ ಕತಿರ್ ಕೈಗೆប្រಭುತಿಸಿದನು.
ಕತಿರ್ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣದೊಂದು ದುರಾಸೆಯಿತ್ತು. ಜನರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕಾದ ಧಾನ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಅವನು ತನ್ನ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗಾಗಿ ಅಡಗಿಸಿಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಇತರ ಕೆಲಸಗಾರರು, 'ಮಂತ್ರಿ ಕತಿರ್ ಮಾಡುವ ತಪ್ಪು ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ, ಹಾಗಾದರೆ ನಾವೂ ತಪ್ಪು ಮಾಡಿದರೆ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಯೋಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಡೀ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಅಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅಡ್ಡಹಾದಿಗಳು ಶುರುವಾದವು.
ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಮಾರನ್, ತಾನೇ ನೇರವಾಗಿ ಧಾನ್ಯದ ಗೋದಾಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕೆಲಸ ಹೇಗೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲಿ ಕತಿರ್ ಒಂದು ಚೀಲವನ್ನು ಅಕ್ರಮವಾಗಿ ಅಡಗಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಮಾರನ್ ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡನು. ಮಾರನ್ ಕೋಪಗೊಳ್ಳುವ ಬದಲು ಶಾಂತವಾಗಿ ಹೇಳಿದನು, 'ಕತಿರ್, ನಿನ್ನ ಈ ಸಣ್ಣ ತಪ್ಪು ಇಡೀ ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ತಪ್ಪು ದಾರಿಗೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ನೀನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕನಾಗಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಈ ಜಗತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ.'
ಮಾರನ್ನ ಈ ನಿರ್ಧಾರ ಕತಿರ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬದಲಿಸಿತು. ಕತಿರ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಅಂದಿನಿಂದ ಮಾರನ್ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ನಡವಳಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿದಿನ ಗಮನಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ರಾಜನು ತನ್ನ ಸೇವಕರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ, ಚೋಳಪುರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಶಾಂತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ನೆಲೆಸಿತು.
