కొండల మధ్య ఉన్న ఒక అందమైన గ్రామంలో లియో అనే బాలుడు ఉండేవాడు. లియో చాలా ప్రతిభావంతుడు; అతని చిత్రలేఖనం మరియు పాటలు ఆ గ్రామానికి గర్వకారణం. అందరూ అతనిని ఎంతో మెచ్చుకునేవారు.
కానీ, కాలక్రమేణా లియో తన ప్రతిభపై అతివిశ్వాసం పెంచుకున్నాడు. అతను చేసే పనుల్లోని చిన్న చిన్న విషయాలను గమనించడం మానేశాడు. 'నేను ఇప్పటికే చాలా బాగా చేస్తున్నాను, ప్రతిరోజూ ప్రాక్టీస్ చేయాల్సిన అవసరం లేదు' అని అనుకున్నాడు.
ఒకసారి గ్రామంలో పెద్ద పండుగ జరిగింది. చిత్రలేఖన పోటీలో గెలిచిన వారికి పెద్ద బహుమతి ప్రకటించారు. లియో చాలా ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు, కానీ అతను తన శిక్షణను నిర్లక్ష్యం చేశాడు. రంగులను ఎలా కలపాలి, గీతలను ఎలా తీర్చిదిద్దాలి అనే విషయాలను అతను మర్చిపోయాడు.
పోటీ రోజున, లియో ఒక బొమ్మ గీశాడు. అది చూడటానికి బాగున్నప్పటికీ, అందులో లోపాలు ఉన్నాయి. అతను గతంలో ఉపయోగించిన ఆ ప్రత్యేకమైన నైపుణ్యాలను మర్చిపోయాడు. ఫలితంగా, మరొక బాలుడు విజయం సాధించాడు. లియో చాలా బాధపడ్డాడు.
అప్పుడు అతని తాతా ఇలా అన్నాడు, 'లియో, పేదరికం జ్ఞానాన్ని ఎలా నాశనం చేస్తుందో, అలాగే మరుపు కీర్తిని నాశనం చేస్తుంది. నువ్వు నీ బాధ్యతలను, నీ నైపుణ్యాలను మర్చిపోతే, నీ పేరు కూడా పోతుంది.' ఆ రోజు నుండి లియో ప్రతి విషయాన్ని చాలా జాగ్రత్తగా చేయడం నేర్చుకున్నాడు.
