ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்து வந்தான். கதிர் மிகவும் திறமையானவன்; ஓவியம் வரைவதிலும், பாடுவதிலும் அவனுக்கு நிகர் அவனது கிராமத்தில் யாருமில்லை. அவனது திறமையைப் பாராட்டி ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவனைப் புகழ்ந்து பேசினார்கள். அந்தப் புகழ் கதிரைத் தலைக்கனம் கொள்ளச் செய்யவில்லை, ஆனால் ஒரு சிறிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. அவன் தான் செய்யும் நல்ல விஷயங்களையும், தான் கற்றுக் கொண்ட நுணுக்கங்களையும் கவனிக்கத் தவறிவிட்டான்.
ஒருமுறை கிராமத்தின் பெரிய திருவிழா de நடப்பதாக அறிவிக்கப்பட்டது. அதில் சிறந்த ஓவியம் வரைபவருக்குப் பெரிய பரிசு வழங்கப்படும். கதிர் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் பயிற்சியைத் தொடங்கினான். ஆனால், அவன் 'நாளை பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று தன் பயிற்சிகளையும், நுணுக்கமான விவரங்களையும் கவனிக்காமல் அலட்சியமாக இருந்தான். அவனது பழைய திறமைகளை அவன் மறந்துவிட்டான்.
திருவிழா நாள் வந்தது. கதிர் ஒரு அழகான ஓவியத்தை வரைந்தான். ஆனால், அவனது கவனக்குறைவால், ஓவியத்தில் சில முக்கியமான விவரங்களைச் சேர்க்க மறந்துவிட்டான். வண்ணங்கள் சரியாகக் கலக்கவில்லை, கோடுகள் தடுமாறின. அவனது பழைய புகழ் அவனுக்குப் பலன் தரவில்லை, ஏனென்றால் அவன் தன் திறமையைச் செதுக்க வேண்டிய நேரத்தை மறந்திருந்தான். இறுதியில், மற்றொரு சிறுவன் வெற்றி பெற்றான்.
கதிர் மிகவும் வருத்தப்பட்டான். அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் சொன்னார், "கதிர், ஒருவன் எவ்வளவு பெரிய அறிவாளியாக இருந்தாலும், அவன் கற்றவற்றையும் செய்ய வேண்டிய கடமைகளையும் மறந்தால், அந்த அறிவு வறுமையால் அழிவது போல, அவனது புகழும் அழிந்துவிடும்." அன்று முதல் கதிர் எதையும் மறக்காமல், கவனமுடன் செயல்படத் தொடங்கினான்.
