ಬೆಟ್ಟಗಳ ನಡುವೆ ಇರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಲಿಯೋ ತುಂಬಾ ಪ್ರತಿಭಾವಂತನಾಗಿದ್ದನು; ಅವನ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮತ್ತು ಹಾಡುಗಳು ಗ್ರಾಮದ ಹೆಮ್ಮೆಯಾಗಿದ್ದವು. ಎಲ್ಲರೂ ಅವನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.
ಆದರೆ, ಲಿಯೋ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಯಾದ ಅಹಂಕಾರ ಹೊಂದಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸದ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದನ್ನು ಮರೆತನು. 'ನಾನು ಈಗಾಗಲೇ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಪ್ರತಿದಿನ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ' ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡನು.
ಒಮ್ಮೆ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬ ನಡೆಯಿತು. ಚಿತ್ರಕಲಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವವರಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬಹುಮಾನವಿತ್ತು. ಲಿಯೋ ತುಂಬಾ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದನು. ಬಣ್ಣಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿವರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದನ್ನು ಅವನು ಮರೆತನು.
ಸ್ಪರ್ಧೆಯ ದಿನ, ಲಿಯೋ ಒಂದು ಸುಂದರ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದನು. ಆದರೆ, ಅವನ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದಾಗಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪುಗಳಿದ್ದವು. ಬಣ್ಣಗಳು ಸರಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಗೆರೆಗಳು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ಅವನ ಹಳೆಯ ಕೀರ್ತಿ ಅವನಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಕೌಶಲವನ್ನು ಮರೆತಿದ್ದನು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಗೆದ್ದನು.
ಲಿಯೋ ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಆಗ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಹೇಳಿದನು, 'ಲಿಯೋ, ಬಡತನವು ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೇಗೆ ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆಯೋ, ಹಾಗೆಯೇ ಮರೆವು ಕೀರ್ತಿಯನ್ನು ನಾಶಮಾಡುತ್ತದೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆತರೆ ನಿನ್ನ ಕೀರ್ತಿಯೂ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ.' ಅಂದಿನಿಂದ ಲಿಯೋ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಮಾಡಲು ಕಲಿತನು.
